kona
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Faroese
[edit] Noun
kona f.
[edit] Declension
| f1 | Singular | Plural | ||
| Indefinite | Definite | Indefinite | Definite | |
| Nominative | kona | konan | konur | konurnar |
| Accusative | konu | konuna | konur | konurnar |
| Dative | konu | konuni | konum | konunum |
| Genitive | konu | konunnar | kona | konanna |
[edit] Gilbertese
[edit] Verb
kona
- to be able to, to have the power to
[edit] Icelandic
| Declension of kona | ||||||
| (singular) | (plural) | |||||
| (indefinite) | (definite) | (indefinite) | (definite) | |||
| nominative | kona | konan | konur | konurnar | ||
| accusative | konu | konuna | konur | konurnar | ||
| dative | konu | konunni | konum | konunum | ||
| genitive | konu | konunnar | kvenna | kvennanna | ||
| Other words with the same declension | ||||||
[edit] Noun
[edit] Derived terms
[edit] See also
[edit] Swedish
[edit] Etymology
Old Swedish kona, kuna ("woman", "wife", "concubine"), genitive plural: kvinna, kvænna, Old Norse kona, from Proto-Germanic *kwenōn. Feminine in Late Modern Swedish. Akin to English quean.
[edit] Noun
kona c.
| Inflection for kona | Singular | Plural | ||
|---|---|---|---|---|
| common | Indefinite | Definite | Indefinite | Definite |
| Nominative | kona | konan | konor | konorna |
| Genitive | konas | konans | konors | konornas |

