στόμα

Ancient Greek

Picture dictionary

στόμα

κρανίον

ἐγκέφαλος

ὀφθαλμός

χεῖλος

ῥίς

στόμα

γένειον

γνάθος

οὖς

κρόταφος

τράχηλος

Click on labels in the image.

Alternative forms

• στύμα (stúma) — Aeolic

Etymology

From Proto-Indo-European *steh₃-mn̥ (“mouth, muzzle”). Cognate with Avestan 𐬯𐬙𐬀𐬨𐬀𐬥 (staman, “mouth (of a dog)”), Welsh safn (“mouth, jaws”), Hittite 𒅖𒋫𒈪𒈾𒀸 (iš-ta-mi-na-aš /⁠ištāman-⁠/, “ear”), as well as, despite Beekes's objections, Proto-Germanic *stebnō (“voice, sound”).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /stó.ma/ → /ˈsto.ma/ → /ˈsto.ma/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /stó.ma/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈsto.ma/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈsto.ma/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈsto.ma/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈsto.ma/

Noun

στόμᾰ • (stómă) n (genitive στόμᾰτος); third declension

1. mouth (especially as the organ of speech)
2. face
3. The source of a river or stream
4. An opening or fissure in the earth
5. The frontmost part of something

Inflection

Third declension of τὸ στόμᾰ; τοῦ στόμᾰτος (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	τὸ στόμᾰ tò stómă	τὼ στόμᾰτε tṑ stómăte	τᾰ̀ στόμᾰτᾰ tằ stómătă
Genitive	τοῦ στόμᾰτος toû stómătos	τοῖν στομᾰ́τοιν toîn stomắtoin	τῶν στομᾰ́των tôn stomắtōn
Dative	τῷ στόμᾰτῐ tōî stómătĭ	τοῖν στομᾰ́τοιν toîn stomắtoin	τοῖς στόμᾰσῐ / στόμᾰσῐν toîs stómăsĭ(n)
Accusative	τὸ στόμᾰ tò stómă	τὼ στόμᾰτε tṑ stómăte	τᾰ̀ στόμᾰτᾰ tằ stómătă
Vocative	στόμᾰ stómă	στόμᾰτε stómăte	στόμᾰτᾰ stómătă
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Third declension of στόμᾰ; στόμᾰτος (Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	στόμᾰ stómă	στόμᾰτε stómăte	στόμᾰτᾰ stómătă
Genitive	στόμᾰτος stómătos	στομᾰ́τοιῐ̈ν stomắtoiĭ̈n	στομᾰ́των stomắtōn
Dative	στόμᾰτῐ stómătĭ	στομᾰ́τοιῐ̈ν stomắtoiĭ̈n	στόμᾰσῐ / στόμᾰσῐν / στομᾰ́τεσῐ / στομᾰ́τεσῐν / στομᾰ́τεσσῐ / στομᾰ́τεσσῐν stómăsĭ(n) / stomắtesĭ(n) / stomắtessĭ(n)
Accusative	στόμᾰ stómă	στόμᾰτε stómăte	στόμᾰτᾰ stómătă
Vocative	στόμᾰ stómă	στόμᾰτε stómăte	στόμᾰτᾰ stómătă
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms may be based on conjecture. Use with caution.

Derived terms

• ἀθυρόστομος (athuróstomos)
• αἰολόστομος (aiolóstomos)
• ἐλευθερόστομος (eleutheróstomos)
• μεγᾰλόστομος (megălóstomos)
• στενόστομος (stenóstomos)
• σῠ́στομος (sŭ́stomos)
• ψᾰλῐδόστομος (psălĭdóstomos)

Related terms

• στόμᾰχος (stómăkhos)

Descendants

• Greek:
  • Modern Greek: στόμα (stóma)
  • Tsakonian: τθούμα (tthoúma)
• ⇒ Translingual: Ambystoma
• ⇒ Translingual: Platostoma

Further reading

• “στόμα”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
• στόμα in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
• Bauer, Walter et al. (2001), A Greek–English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, Third edition, Chicago: University of Chicago Press
• στόμα in Cunliffe, Richard J. (1924), A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
• G4750 in Strong, James (1979), Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible
• Woodhouse, S. C. (1910), English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎^[1], London: Routledge & Kegan Paul Limited.
  • aperture idem, page 33.
  • beak idem, page 66.
  • entrance idem, page 278.
  • estuary idem, page 284.
  • front idem, page 346.
  • inlet idem, page 442.
  • lip idem, page 494.
  • loop-hole idem, page 499.
  • mouth idem, page 544.
  • muzzle idem, page 549.
  • opening idem, page 576.
  • orifice idem, page 579.
  • tongue idem, page 880.
  • utterance idem, page 941.
• στόμα, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011

Greek

Picture dictionary

στόμα

κρανίο

εγκέφαλος

μάτι

χείλος

μύτη

στόμα

πιγούνι

σαγόνι

αφτί

κρόταφος

λαιμός

Click on labels in the image.

Etymology

From Ancient Greek στόμα (stóma), from Proto-Indo-European *stomn̥, *stomen- (“mouth, muzzle”).

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈsto.ma/

Noun

στόμα • (stóma) n (plural στόματα)

1. (anatomy) mouth
2. (synecdochic) person

   Η μάνα του είχε δέκα στόματα να θρέψει.

   I mána tou eíche déka stómata na thrépsei.

   His mother had ten mouths to feed.

Declension

Declension of στόμα

	singular	plural
nominative	στόμα (stóma)	στόματα (stómata)
genitive	στόματος (stómatos)	στομάτων (stomáton)
accusative	στόμα (stóma)	στόματα (stómata)
vocative	στόμα (stóma)	στόματα (stómata)

Further reading

• στόμα on the Greek Wikipedia.Wikipedia ^el