aanblijven

Dutch

Etymology

From aan +‎ blijven.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈaːmblɛi̯və(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: aan‧blij‧ven

Verb

aanblijven

1. (intransitive) to remain in office

Conjugation

Conjugation of aanblijven (strong class 1, separable)
infinitive	aanblijven
past singular	bleef aan
past participle	aangebleven
infinitive	aanblijven
gerund	aanblijven n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	blijf aan	bleef aan	aanblijf	aanbleef
2nd person sing. (jij)	blijft aan, blijf aan2	bleef aan	aanblijft	aanbleef
2nd person sing. (u)	blijft aan	bleef aan	aanblijft	aanbleef
2nd person sing. (gij)	blijft aan	bleeft aan	aanblijft	aanbleeft
3rd person singular	blijft aan	bleef aan	aanblijft	aanbleef
plural	blijven aan	bleven aan	aanblijven	aanbleven
subjunctive sing.1	blijve aan	bleve aan	aanblijve	aanbleve
subjunctive plur.1	blijven aan	bleven aan	aanblijven	aanbleven
imperative sing.	blijf aan
imperative plur.1	blijft aan
participles	aanblijvend	aangebleven
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Anagrams

• blijven aan