afkomen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Verb[edit]

afkomen ‎(past singular kwam af, past participle afgekomen)

  1. to descend, to come off
  2. to become officially recognized
  3. to go straight in the direction of

Conjugation[edit]

Inflection of afkomen (strong class 4, irregular, separable)
infinitive afkomen
past singular kwam af
past participle afgekomen
infinitive afkomen
gerund afkomen n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular kom af kwam af afkom afkwam
2nd person sing. (jij) komt af kwam af afkomt afkwam
2nd person sing. (u) komt af kwam af afkomt afkwam
2nd person sing. (gij) komt af kwaamt af afkomt afkwaamt
3rd person singular komt af kwam af afkomt afkwam
plural komen af kwamen af afkomen afkwamen
subjunctive sing.1 kome af kwame af afkome afkwame
subjunctive plur.1 komen af kwamen af afkomen afkwamen
imperative sing. kom af
imperative plur.1 komt af
participles afkomend afgekomen
1) Archaic.

Anagrams[edit]