gelijk

See also: gelijk-

Dutch

Pronunciation

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɛi̯k
• IPA^(key): /ɣəˈlɛi̯k/

Etymology 1

Etymology tree

Old Dutch gilīk

Middle Dutch gelijc

Dutch gelijk

Inherited from Middle Dutch gelijc, from Old Dutch gilīk.

Adjective

gelijk (comparative gelijker, superlative gelijkst)

1. equal, like, alike

   Antonym: tegengesteld

   Iedereen wordt in gelijke gevallen gelijk behandeld. ― Everyone is treated equally in equal situations.

2. (pertaining to rank, value, worth etc.) equal, equivalent

   Antonym: tegengesteld

   Iedereen is gelijk voor de wet. ― Everybody is equal before the law.

Declension

Declension of gelijk
uninflected	gelijk
inflected	gelijke
comparative	gelijker
		positive	comparative	superlative
predicative/adverbial		gelijk	gelijker	het gelijkst het gelijkste
indefinite	m./f. sing.	gelijke	gelijkere	gelijkste
	n. sing.	gelijk	gelijker	gelijkste
	plural	gelijke	gelijkere	gelijkste
definite		gelijke	gelijkere	gelijkste
partitive		gelijks	gelijkers	—

Derived terms

• gelijkheid
• gelijkluidend
• gelijkmatig
• gelijknamig
• gelijkop
• gelijkspel
• gelijkstemmen
• gelijkteken
• gelijktijdig
• gelijkwaardig
• iegelijk
• isgelijkteken
• met de grond gelijk maken
• tegelijk
• tegelijkertijd
• vergelijken

Descendants

• Afrikaans: gelyk
• Berbice Creole Dutch: gliki
• Negerhollands: gliek, liek, leik, leiki, liki, lek, li, glik

Etymology 2

Inherited from Middle Dutch gelike, from Old Dutch *gilīko, from Proto-West Germanic *galīkō, from Proto-Germanic *galīkô.

Adverb

gelijk

1. immediately, at once

   Synonyms: dadelijk, meteen

Conjunction

gelijk

1. (Belgium, archaic elsewhere) like, such as

   Synonym: zoals

   landen gelijk Engeland en Frankrijk ― countries like England and France

2. (Belgium, archaic elsewhere) as, just like, just as, the way that

   Synonym: zoals

   Juist gelijk dat? ― Just like that?

   Het is gelijk ge wilt. ― It is as you wish.

Etymology 3

From Middle Dutch gelike, gelijc, from Old Dutch *gilīki, from Proto-West Germanic *galīkī, from Proto-Germanic *galīkiją.

Noun

gelijk n (uncountable, no diminutive)

1. right, justice

   Hij is zeker van zijn gelijk. ― He is convinced that he is right.

2. correctness

   Je hebt gelijk. ― You are correct.

Derived terms

• gelijk geven
• gelijk hebben
• gelijk krijgen

Etymology 4

See the etymology of the corresponding lemma form.

Verb

gelijk

1. inflection of gelijken:
   1. first-person singular present indicative
   2. (in case of inversion) second-person singular present indicative
   3. imperative