teruggeven

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

terug 'back' + geven 'to give'

Pronunciation[edit]

  • (file)

Verb[edit]

teruggeven (past singular gaf terug, past participle teruggegeven)

  1. (transitive) To return, give something back
  2. (intransitive) To return the change to balance a (cash) transaction
  3. (transitive) To reply, retort etc. to, retaliate
  4. (transitive) To regurgitate, vomit

Conjugation[edit]

Inflection of teruggeven (strong class 5, separable)
infinitive teruggeven
past singular gaf terug
past participle teruggegeven
infinitive teruggeven
gerund teruggeven n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular geef terug gaf terug teruggeef teruggaf
2nd person sing. (jij) geeft terug gaf terug teruggeeft teruggaf
2nd person sing. (u) geeft terug gaf terug teruggeeft teruggaf
2nd person sing. (gij) geeft terug gaaft terug teruggeeft teruggaaft
3rd person singular geeft terug gaf terug teruggeeft teruggaf
plural geven terug gaven terug teruggeven teruggaven
subjunctive sing.1 geve terug gave terug teruggeve teruggave
subjunctive plur.1 geven terug gaven terug teruggeven teruggaven
imperative sing. geef terug
imperative plur.1 geeft terug
participles teruggevend teruggegeven
1) Archaic.

Derived terms[edit]

Related terms[edit]

Anagrams[edit]