zingen

Dutch

Etymology

From Middle Dutch singen, from Old Dutch singan, from Proto-Germanic *singwaną, from Proto-Indo-European *sengʷʰ-.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈzɪ.ŋə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: zin‧gen
• Rhymes: -ɪŋən

Verb

zingen

1. to sing
2. (slang) to sing, to blab to the police, to confess under interrogation

Conjugation

Conjugation of zingen (strong class 3a)
infinitive	zingen
past singular	zong
past participle	gezongen
infinitive	zingen
gerund	zingen n
	present tense	past tense
1st person singular	zing	zong
2nd person sing. (jij)	zingt, zing2	zong
2nd person sing. (u)	zingt	zong
2nd person sing. (gij)	zingt	zongt
3rd person singular	zingt	zong
plural	zingen	zongen
subjunctive sing.1	zinge	zonge
subjunctive plur.1	zingen	zongen
imperative sing.	zing
imperative plur.1	zingt
participles	zingend	gezongen
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

• aanzingen
• afzingen
• bezingen
• doodzingen
• doorzingen
• heenzingen
• herzingen
• inzingen
• loszingen
• meezingen
• nazingen
• neerzingen
• omzingen
• ontzingen
• opzingen
• overzingen
• rondzingen
• samenzingen
• tegenzingen
• toezingen
• uitzingen
• verzingen
• volzingen
• voortzingen
• voorzingen
• wegzingen
• zingzeggen

Related terms

• zang

Descendants

• Afrikaans: sing
• Berbice Creole Dutch: singgi
• Jersey Dutch: sänge
• Negerhollands: sing, siṅ
• → Sranan Tongo: singi
  • → Caribbean Javanese: singi