tinnitus
Definition from Wiktionary, a free dictionary
See also Tinnitus
Contents |
[edit] English
[edit] Etymology
From Latin tinnītus (“‘a jingling, ringing’”).
[edit] Noun
|
Singular |
Plural |
tinnitus (plural tinnituses)
- (pathology) The perception of noise, such as a ringing or beating sound, which has no external source.
[edit] Translations
perception of nonexistent noise
[edit] Latin
[edit] Etymology
Perfect passive participle of tinniō (“‘ring, jingle, clink’”).
[edit] Participle
tinnītus m. (feminine tinnīta, neuter tinnītum); first/second declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | tinnītus | tinnīta | tinnītum | tinnītī | tinnītae | tinnīta | |
| genitive | tinnītī | tinnītae | tinnītī | tinnītōrum | tinnītārum | tinnītōrum | |
| dative | tinnītō | tinnītae | tinnītō | tinnītīs | tinnītīs | tinnītīs | |
| accusative | tinnītum | tinnītam | tinnītum | tinnītōs | tinnītās | tinnīta | |
| ablative | tinnītō | tinnītā | tinnītō | tinnītīs | tinnītīs | tinnītīs | |
| vocative | tinnīte | tinnīta | tinnītum | tinnītī | tinnītae | tinnīta | |
[edit] Noun
tinnītus (genitive tinnītī); m, second declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | tinnītus | tinnītī |
| genitive | tinnītī | tinnītōrum |
| dative | tinnītō | tinnītīs |
| accusative | tinnītum | tinnītōs |
| ablative | tinnītō | tinnītīs |
| vocative | tinnīte | tinnītī |