aanranden

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

Unknown. Found in late Middle Dutch as anransen. Possibly connected with rand.

Verb[edit]

aanranden

  1. (transitive) to assault sexually

Inflection[edit]

Inflection of aanranden (weak, separable)
infinitive aanranden
past singular randde aan
past participle aangerand
infinitive aanranden
gerund aanranden n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular rand aan randde aan aanrand aanrandde
2nd person sing. (jij) randt aan randde aan aanrandt aanrandde
2nd person sing. (u) randt aan randde aan aanrandt aanrandde
2nd person sing. (gij) randt aan randde aan aanrandt aanrandde
3rd person singular randt aan randde aan aanrandt aanrandde
plural randen aan randden aan aanranden aanrandden
subjunctive sing.1 rande aan randde aan aanrande aanrandde
subjunctive plur.1 randen aan randden aan aanranden aanrandden
imperative sing. rand aan
imperative plur.1 randt aan
participles aanrandend aangerand
1) Archaic.

Anagrams[edit]