achterhalen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From achter- +‎ halen.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˌɑxtərˈɦaːlə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: ach‧ter‧ha‧len
  • Rhymes: -aːlən

Verb[edit]

achterhalen

  1. (transitive) to overtake, to hunt down
  2. (transitive) to find out, discover

Inflection[edit]

Inflection of achterhalen (weak, prefixed)
infinitive achterhalen
past singular achterhaalde
past participle achterhaald
infinitive achterhalen
gerund achterhalen n
present tense past tense
1st person singular achterhaal achterhaalde
2nd person sing. (jij) achterhaalt achterhaalde
2nd person sing. (u) achterhaalt achterhaalde
2nd person sing. (gij) achterhaalt achterhaalde
3rd person singular achterhaalt achterhaalde
plural achterhalen achterhaalden
subjunctive sing.1 achterhale achterhaalde
subjunctive plur.1 achterhalen achterhaalden
imperative sing. achterhaal
imperative plur.1 achterhaalt
participles achterhalend achterhaald
1) Archaic.