betrouwen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From Middle Dutch betrouwen. Equivalent to be- +‎ trouwen, with trouwen in the now-obsolete sense "trust, hope".

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /bəˈtrɑu̯ə(n)/
  • (file)

Verb[edit]

betrouwen

  1. (transitive, Southern) to trust, to rely on

Inflection[edit]

Inflection of betrouwen (weak, prefixed)
infinitive betrouwen
past singular betrouwde
past participle betrouwd
infinitive betrouwen
gerund betrouwen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular betrouw betrouwde
2nd person sing. (jij) betrouwt betrouwde
2nd person sing. (u) betrouwt betrouwde
2nd person sing. (gij) betrouwt betrouwde
3rd person singular betrouwt betrouwde
plural betrouwen betrouwden
subjunctive sing.1 betrouwe betrouwde
subjunctive plur.1 betrouwen betrouwden
imperative sing. betrouw
imperative plur.1 betrouwt
participles betrouwend betrouwd
1) Archaic.

Synonyms[edit]

Derived terms[edit]