slachten

Dutch

Etymology

From Middle Dutch slachten, from Old Dutch *slahton, from Proto-Germanic *slahtōną, related to *slahaną (“to hit, strike”). Cognate with German schlachten.

"Het geslachte varken",
Hendrick ten Oever, c. 1670.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈslɑxtə(n)/

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -ɑxtən

Verb

slachten

1. (transitive) to slaughter

Conjugation

Conjugation of slachten (weak)
infinitive	slachten
past singular	slachtte
past participle	geslacht
infinitive	slachten
gerund	slachten n
	present tense	past tense
1st person singular	slacht	slachtte
2nd person sing. (jij)	slacht	slachtte
2nd person sing. (u)	slacht	slachtte
2nd person sing. (gij)	slacht	slachtte
3rd person singular	slacht	slachtte
plural	slachten	slachtten
subjunctive sing.1	slachte	slachtte
subjunctive plur.1	slachten	slachtten
imperative sing.	slacht
imperative plur.1	slacht
participles	slachtend	geslacht
1) Archaic.

Derived terms

• afslachten
• de kip met de gouden eieren slachten
• slachter
• slachthuis
• slachting
• slachtoffer
• slachttand
• slachtvee
• slachtveld

Related terms

• slacht

Descendants

• Afrikaans: slag
• Negerhollands: slacht, slaa, slagt

Middle Dutch

Etymology 1

From Old Dutch *slahton, from Proto-Germanic *slahtōną, related to *slahaną (“to hit, strike”). Cognate with German schlachten.

Verb

slachten

1. to slaughter, to kill

   Synonym: slâen

Inflection

Conjugation of slachten (weak)

infinitive	base form	slachten
	genitive	slachtens
	dative	slachtene
		indicative			subjunctive
		present	past		present	past
1st person singular		slachte	—		slachte	—
2nd person singular		slachts, slachtes	—		slachts, slachtes	—
3rd person singular		slacht, slachtet	—		slachte	—
1st person plural		slachten	—		slachten	—
2nd person plural		slacht, slachtet	—		slacht, slachtet	—
3rd person plural		slachten	—		slachten	—
		imperative
singular		slacht, slachte
plural		slacht, slachtet
		present	past
participle		slachtende	—

Descendants

• Dutch: slachten
• Limburgish: slechte

Etymology 2

Related with gheslachte (“family, generation”). Ultimately from the same source as Etymology 1 above ("to hit, beat, kill"), but the sense development is unclear. In Old High German there was the phrase nah den fordoron slahan (literally “to hit the forefathers”).

Verb

slachten

1. to resemble, to look like (with dative or na)

Inflection

Conjugation of slachten (weak)

infinitive	base form	slachten
	genitive	slachtens
	dative	slachtene
		indicative			subjunctive
		present	past		present	past
1st person singular		slachte	—		slachte	—
2nd person singular		slachts, slachtes	—		slachts, slachtes	—
3rd person singular		slacht, slachtet	—		slachte	—
1st person plural		slachten	—		slachten	—
2nd person plural		slacht, slachtet	—		slacht, slachtet	—
3rd person plural		slachten	—		slachten	—
		imperative
singular		slacht, slachte
plural		slacht, slachtet
		present	past
participle		slachtende	—

References

• J. Vercoullie (1925), Beknopt etymologisch woordenboek der Nederlandsche taal, Den Haag / Gent

Further reading

• “slachten”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
• Verwijs, E.; Verdam, J. (1885–1929), “slachten”, in Middelnederlandsch Woordenboek, The Hague: Martinus Nijhoff, →ISBN