habitus

Definition from Wiktionary, a free dictionary

Jump to: navigation, search

Contents

[edit] English

[edit] Etymology

Latin

[edit] Noun

Singular
habitus

Plural
habitus

habitus (plural habitus)

  1. (zoology) Habitude; mode of life; general appearance.

[edit] Translations

habitude

[edit] References

[edit] Anagrams

[edit] Finnish

[edit] Noun

habitus

  1. habitus

[edit] Declension

Declension of habitus (type vastaus)
singular plural
nominative habitus habitukset
genitive habituksen habitusten
habituksien
partitive habitusta habituksia
accusative habitus
habituksen		 habitukset
inessive habituksessa habituksissa
elative habituksesta habituksista
illative habitukseen habituksiin
adessive habituksella habituksilla
ablative habitukselta habituksilta
allative habitukselle habituksille
essive habituksena habituksina
translative habitukseksi habituksiksi
instructive – habituksin
abessive habituksetta habituksitta
comitative – habituksineen

[edit] Synonyms

[edit] Latin

[edit] Noun

habitus m.

  1. habit; disposition; character
  2. physical or emotional condition

[edit] Inflection

Fourth declension (4).

Number Singular Plural
nominative habitus habitūs
genitive habitūs habituum
dative habituī habitibus
accusative habitum habitūs
ablative habitū habitibus
vocative habitus habitūs

[edit] Verb

habitus

  1. Passive perfect participle of habeo (to have).

[edit] Adjective

habītus m. (feminine habīta, neuter habītum); first/second declension

  1. stout, burly

[edit] Inflection

Number Singular Plural
Case \ Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative habītus habīta habītum habītī habītae habīta
genitive habītī habītae habītī habītōrum habītārum habītōrum
dative habītō habītae habītō habītīs habītīs habītīs
accusative habītum habītam habītum habītōs habītās habīta
ablative habītō habītā habītō habītīs habītīs habītīs
vocative habīte habīta habītum habītī habītae habīta
Retrieved from "http://en.wiktionary.org/wiki/habitus"