hap

English

Etymology 1

From Middle English hap (“chance, luck”), from Old Norse happ (“chance, good luck”)

Verb

hap (third-person singular simple present haps, present participle happing, simple past and past participle happed)

1. (intransitive, literary) to happen; to befall; to chance.
   • 1868-9, Robert Browning, “The Ring and the Book”, in Edward Berdoe editor, The poetical works of Robert Browning, published 1889, page 17:

     "But laudably, since thus it happed!" quoth one: Whereat, more witness and the case postponed. "Thus it happed not, since thus he did the deed,....

2. (transitive, literary) To happen to.
   • 1891, Elizabeth Stoddard, “No Answer”, Harper's magazine, page 55: 

     What meaneth June, to hap us every year.

Noun

hap (plural haps)

1. An occurrence or happening, especially an unexpected, random or chance event.
   • 1851, Herman Melville, Moby Dick:

     He at once resolved to accompany me to that island, ship aboard the same vessel, get into the same watch, the same boat, the same mess with me, in short to share my every hap; with both my hands in his, boldly dip into the Potluck of both worlds.

Derived terms

terms derived from hap (chance, happen)

haphazard hapless happen

happenstance mayhap mishap

Etymology 2

From Old English hap

Noun

hap (plural haps)

1. (dialect) A wrap, such as a quilt or a comforter. Also, a small or folded blanket placed on the end of a bed to keep feet warm.

Verb

hap (third-person singular simple present haps, present participle happing, simple past and past participle happed)

1. (dialect) To wrap or clothe.
   • 1899, “Bartonshill Coal Co. v. Beid, 1 Pat. Sc. App. 792, 793.”, Ruling cases, volume 19: 

     The practice was, before firing a shot for the purpose of blasting, to give an order to hap the crane, that is, to cover it, in order to protect it from the effect of the shot.

Anagrams

• pah, PAH

---

Albanian

Verb

hap (first-person singular past tense hapa, participle hapur)

1. I open

Conjugation

conjugation of hap

participle (pjesorja)			hapur
gerund — present (përcjellorja — koha e tashme)			duke hapur
gerund — past (përcjellorja — koha e kryer)			duke pasë hapur
infinitive (paskajorja)			për të hapur
		singular (numri njëjës)			plural (numri shumës)
		1st person (veta e parë)	2nd person (veta e dytë)	3rd person (veta e tretë)	1st person (veta e parë)	2nd person (veta e dytë)	3rd person (veta e tretë)
indicative (mënyra dëftore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	hap	hap	hap	hapim	hapni	hapin
	imperfect (koha e pakryer)	hapja	hapje	hapte	hapnim	hapnit	hapnin
	simple past (koha e kryer e thjeshtë)	hapa	hape	hapi	hapëm	hapët	hapën
	perfect (koha e kryer)	kam hapur	ke hapur	ka hapur	kemi hapur	keni hapur	kanë hapur
	pluperfect (koha e kryer e tejshkuar)	pata hapur	pate hapur	pati hapur	patëm hapur	patët hapur	patën hapur
	future (koha e ardhme)	do të hap	do të hapësh	do të hapë	do të hapim	do të hapni	do të hapin
	future perfect (koha e ardhme e përparme)	do të kem hapur	do të kesh hapur	do të ketë hapur	do të kemi hapur	do të keni hapur	do të kenë hapur
subjunctive (mënyra lidhore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	të hap	të hapësh	të hapë	të hapim	të hapni	të hapin
	past (koha e pakryer)	të hapja	të hapje	të hapte	të hapnim	të hapnit	të hapnin
	perfect (koha e kryer)	të kem hapur	të kesh hapur	të ketë hapur	të kemi hapur	të keni hapur	të kenë hapur
	pluperfect (koha e kryer e tejshkuar)	të kisha hapur	të kishe hapur	të kishte hapur	të kishim hapur	të kishit hapur	të kishin hapur
conditional (mënyra kushtore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	do të hapja	do të hapje	do të hapte	do të hapnim	do të hapnit	do të hapnin
	perfect (koha e kryer)	do të kisha hapur	do të kishe hapur	do të kishte hapur	do të kishim hapur	do të kishit hapur	do të kishin hapur
optative (mënyra dëshirore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	hapsha	hapsh	haptë	hapshim	hapshit	hapshin
	perfect (koha e kryer)	paça hapur	paç hapur	pastë hapur	paçim hapur	paçit hapur	paçin hapur
admirative (mënyra habitore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	hapkam	hapke	hapka	hapkemi	hapkeni	hapkan
	imperfect (koha e pakryer)	hapkësha	hapkëshe	hapkësh	hapkëshim	hapkëshit	hapkëshin
	perfect (koha e kryer)	paskam hapur	paske hapur	paska hapur	paskemi hapur	paskeni hapur	paskan hapur
	pluperfect (koha e kryer)	paskësha hapur	paskëshe hapur	paskësh hapur	paskëshim hapur	paskëshit hapur	paskëshin hapur
imperative (mënyra urdhërore)		—	ti	—	—	ju	—
			hap			hapni

Related terms

• hapem
• hapje

---

Dutch

Pronunciation

• Rhymes: -ɑp

• audio

  (file)

Noun

hap m. (plural happen, diminutive hapje)

1. mouthful

Synonyms

• mondvol n.

Verb

hap

1. first-person singular present indicative of happen.
2. imperative of happen.

---

Tok Pisin

Etymology

{{etyl|en|tpi} half

Noun

hap

1. half
2. part
3. place, one of a few places

---

Turkish

Etymology

From Arabic حب (Hább, “grains, seeds, pills”)

Noun

hap

1. pill