sín

Definition from Wiktionary, a free dictionary

Jump to: navigation, search

Contents

[edit] Faroese

[edit] Pronunciation

[edit] Pronoun

sín

  1. reflexive pronoun, 3rd person genitive

[edit] Declension

Reflexive pronouns - Afturbent fornavn
Singular (eintal), Plural (fleirtal) 3. m, f, n
Nominative (hvørfall)
Accusative (hvønnfall) seg
Dative (hvørjumfall) sær
Genitive (hvørsfall) sín

[edit] References

  • Höskuldur Thráinsson, Hjalmar P. Petersen, Jógvan í Lon Jacobsen, Zakaris Svabo Hansen: Faroese : An Overview and Reference Grammar. Tórshavn: Føroya Fróðskaparfelag, 2004 (p. 119 f., 325 ff.)

[edit] Pronoun

sín

  1. his, her, its, their; the first person possessive pronoun

[edit] Declension

Possessive pronoun - ognarfornavn
Singular (eintal) m. f. n.
Nominative (hvørfall) sín sín sítt
Accusative (hvønnfall) sína
Dative (hvørjumfall) sínum síni / sínari sínum
Genitive (hvørsfall) (síns) (sínar) (síns)
Plural (fleirtal) m. f. n.
Nominative (hvørfall) sínir sínar síni
Accusative (hvønnfall) sínar
Dative (hvørjumfall) sínum
Genitive (hvørsfall) (sína)

[edit] Hungarian

sín

[edit] Etymology

From German Schiene (rail).

[edit] Pronunciation

  • IPA: /ˈʃiːn/
  • Hyphenation: sín

[edit] Noun

sín (plural sínek)

  1. rail

[edit] Declension


[edit] Icelandic

Declension of the word sín
singular plural
indef def indef def
nominative - - - -
accusative sig, sik sig, sik sig, sik sig, sik
dative sér sér sér sér
genitive sín sín sín sín

[edit] Pronoun

sín

  1. the singular genitive of the reflexive pronoun sig


[edit] Derived terms