पान

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Hindi[edit]

Etymology[edit]

From Sauraseni Prakrit 𑀧𑀡𑁆𑀡 (paṇṇa), from Sanskrit पर्ण (parṇa). Doublet of पर्ण (parṇ, leaf), पन्ना (pannā, page).

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

पान (pānm

  1. betel, betel leaf
  2. (card games) hearts

Declension[edit]

Declension of पान
Singular Plural
Direct पान (pān) पान (pān)
Oblique पान (pān) पानों (pānõ)
Vocative पान (pān) पानो (pāno)

See also[edit]

Suits in Hindi · रंग (raṅg) (layout · text)
SuitHearts.svg SuitDiamonds.svg SuitSpades.svg SuitClubs.svg
पान (pān) ईंट (īṇṭ) हुक्म (hukma) चिड़ी (ciṛī)

Konkani[edit]

Etymology[edit]

From Sanskrit पर्ण (parṇa), from Proto-Indo-European *pornóm.

Noun[edit]

पान (pān) (Latin script paan, Kannada script ಪಾನ್)

  1. a leaf

Old Gujarati[edit]

Etymology[edit]

From Gurjar Apabhramsa पण्ण (paṇṇa), from Sanskrit पर्ण (parṇa)

Noun[edit]

पान (pāna)

  1. leaf

Descendants[edit]


Sanskrit[edit]

Noun[edit]

पान (pānan

  1. an act of drinking

Declension[edit]

Neuter a-stem declension of पान
Nom. sg. पानम् (pānam)
Gen. sg. पानस्य (pānasya)
Singular Dual Plural
Nominative पानम् (pānam) पाने (pāne) पानानि (pānāni)
Vocative पान (pāna) पाने (pāne) पानानि (pānāni)
Accusative पानम् (pānam) पाने (pāne) पानानि (pānāni)
Instrumental पानेन (pānena) पानाभ्याम् (pānābhyām) पानैः (pānaiḥ)
Dative पानाय (pānāya) पानाभ्याम् (pānābhyām) पानेभ्यः (pānebhyaḥ)
Ablative पानात् (pānāt) पानाभ्याम् (pānābhyām) पानेभ्यः (pānebhyaḥ)
Genitive पानस्य (pānasya) पानयोः (pānayoḥ) पानानाम् (pānānām)
Locative पाने (pāne) पानयोः (pānayoḥ) पानेषु (pāneṣu)


Descendants[edit]