halsstarrig

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

Borrowed from German halsstarrig, from Halsstarre (obstinacy, literally stiff-neckedness). Equivalent to hals (neck) +‎ star (stiff) +‎ -ig.[1]

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˌɦɑlˈstɑ.rəx/
  • (file)
  • Hyphenation: hals‧star‧rig
  • Rhymes: -ɑrəx

Adjective[edit]

halsstarrig (comparative halsstarriger, superlative halsstarrigst)

  1. stubborn, obstinate, stiff-necked

Inflection[edit]

Inflection of halsstarrig
uninflected halsstarrig
inflected halsstarrige
comparative halsstarriger
positive comparative superlative
predicative/adverbial halsstarrig halsstarriger het halsstarrigst
het halsstarrigste
indefinite m./f. sing. halsstarrige halsstarrigere halsstarrigste
n. sing. halsstarrig halsstarriger halsstarrigste
plural halsstarrige halsstarrigere halsstarrigste
definite halsstarrige halsstarrigere halsstarrigste
partitive halsstarrigs halsstarrigers

Synonyms[edit]

Derived terms[edit]

References[edit]

  1. ^ Philippa, Marlies; Debrabandere, Frans; Quak, Arend; Schoonheim, Tanneke; van der Sijs, Nicoline (2003–2009) Etymologisch woordenboek van het Nederlands (in Dutch), Amsterdam: Amsterdam University Press