Jump to content

peccatum

From Wiktionary, the free dictionary

Latin

[edit]

Etymology

[edit]

    From peccō (“to offend, sin”) + -ātum.

    Pronunciation

    [edit]

    Noun

    [edit]

    peccātum n (genitive peccātī); second declension

    1. sin, error, fault
      Synonyms: dēlīctum, scelus, vitium, noxa, crīmen, culpa, error, dēlinquentia, facinus, malum, iniūria, maleficium
      Antonyms: bonum, rēctum, virtūs
      • Late 4th century, Jerome [et al.], transl., edited by Roger Gryson, Biblia Sacra: Iuxta Vulgatam Versionem (Vulgate), 5th edition, Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, published 2007, →ISBN, 8:34:
        Omnis quī facit peccātum servus est peccātī.
        Everyone who does sin is a slave of sin.

    Declension

    [edit]

    Second-declension noun (neuter).

    [edit]

    Descendants

    [edit]

    References

    [edit]
    • “peccatum”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
    • “peccatum”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
    • "peccatum", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
    • “peccatum”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
    • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
      • (ambiguous) a guilty conscience: conscientia mala or peccatorum, culpae, sceleris, delicti