trącić

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: tracić

Polish[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Slavic *trǫtiti.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˈtrɔɲ.t͡ɕit͡ɕ/
  • (file)

Verb[edit]

trącić pf (imperfective trącać)

  1. (transitive) to jostle, to knock

Conjugation[edit]

Further reading[edit]

  • trącić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • trącić in Polish dictionaries at PWN