From Wiktionary, the free dictionary
From prō- + saliō (“jump”).
prōsiliō (present infinitive prōsilīre, perfect active prōsiluī or prōsilīvī or prōsiliī, supine prōsultum); fourth conjugation, third person-only in the passive
- (intransitive) to leap, jump, rush or spring forth or up
- Synonyms: saliō, trānsiliō, assiliō, exsiliō, īnsultō, exsultō
- (intransitive) to burst or break forth, start out, start up
- to hasten
- Synonyms: currō, ruō, accurrō, trepidō, prōvolō, prōripiō, properō, corripiō, festīnō, affluō, mātūrō
- Antonyms: retardō, cūnctor, moror, dubitō, prōtrahō, trahō, differō
- (intransitive) to leap to or attempt eagerly
| indicative
|
singular
|
plural
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| active
|
present
|
prōsiliō
|
prōsilīs
|
prōsilit
|
prōsilīmus
|
prōsilītis
|
prōsiliunt
|
| imperfect
|
prōsiliēbam
|
prōsiliēbās
|
prōsiliēbat
|
prōsiliēbāmus
|
prōsiliēbātis
|
prōsiliēbant
|
| future
|
prōsiliam
|
prōsiliēs
|
prōsiliet
|
prōsiliēmus
|
prōsiliētis
|
prōsilient
|
| perfect
|
prōsiluī, prōsilīvī, prōsiliī
|
prōsiluistī, prōsilīvistī, prōsiliistī
|
prōsiluit, prōsilīvit, prōsiliit
|
prōsiluimus, prōsilīvimus, prōsiliimus
|
prōsiluistis, prōsilīvistis, prōsiliistis
|
prōsiluērunt, prōsiluēre, prōsilīvērunt, prōsilīvēre, prōsiliērunt, prōsiliēre
|
| pluperfect
|
prōsilueram, prōsilīveram, prōsilieram
|
prōsiluerās, prōsilīverās, prōsilierās
|
prōsiluerat, prōsilīverat, prōsilierat
|
prōsiluerāmus, prōsilīverāmus, prōsilierāmus
|
prōsiluerātis, prōsilīverātis, prōsilierātis
|
prōsiluerant, prōsilīverant, prōsilierant
|
| future perfect
|
prōsiluerō, prōsilīverō, prōsilierō
|
prōsilueris, prōsilīveris, prōsilieris
|
prōsiluerit, prōsilīverit, prōsilierit
|
prōsiluerimus, prōsilīverimus, prōsilierimus
|
prōsilueritis, prōsilīveritis, prōsilieritis
|
prōsiluerint, prōsilīverint, prōsilierint
|
| passive
|
present
|
—
|
—
|
prōsilītur
|
—
|
—
|
prōsiliuntur
|
| imperfect
|
—
|
—
|
prōsiliēbātur
|
—
|
—
|
prōsiliēbantur
|
| future
|
—
|
—
|
prōsiliētur
|
—
|
—
|
prōsilientur
|
| perfect
|
—
|
—
|
prōsultum est
|
—
|
—
|
prōsulta sunt
|
| pluperfect
|
—
|
—
|
prōsultum erat
|
—
|
—
|
prōsulta erant
|
| future perfect
|
—
|
—
|
prōsultum erit
|
—
|
—
|
prōsulta erint
|
| subjunctive
|
singular
|
plural
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| active
|
present
|
prōsiliam
|
prōsiliās
|
prōsiliat
|
prōsiliāmus
|
prōsiliātis
|
prōsiliant
|
| imperfect
|
prōsilīrem
|
prōsilīrēs
|
prōsilīret
|
prōsilīrēmus
|
prōsilīrētis
|
prōsilīrent
|
| perfect
|
prōsiluerim, prōsilīverim, prōsilierim
|
prōsiluerīs, prōsilīverīs, prōsilierīs
|
prōsiluerit, prōsilīverit, prōsilierit
|
prōsiluerīmus, prōsilīverīmus, prōsilierīmus
|
prōsiluerītis, prōsilīverītis, prōsilierītis
|
prōsiluerint, prōsilīverint, prōsilierint
|
| pluperfect
|
prōsiluissem, prōsilīvissem, prōsiliissem
|
prōsiluissēs, prōsilīvissēs, prōsiliissēs
|
prōsiluisset, prōsilīvisset, prōsiliisset
|
prōsiluissēmus, prōsilīvissēmus, prōsiliissēmus
|
prōsiluissētis, prōsilīvissētis, prōsiliissētis
|
prōsiluissent, prōsilīvissent, prōsiliissent
|
| passive
|
present
|
—
|
—
|
prōsiliātur
|
—
|
—
|
prōsiliantur
|
| imperfect
|
—
|
—
|
prōsilīrētur
|
—
|
—
|
prōsilīrentur
|
| perfect
|
—
|
—
|
prōsultum sit
|
—
|
—
|
prōsulta sint
|
| pluperfect
|
—
|
—
|
prōsultum esset
|
—
|
—
|
prōsulta essent
|
| imperative
|
singular
|
plural
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| active
|
present
|
—
|
prōsilī
|
—
|
—
|
prōsilīte
|
—
|
| future
|
—
|
prōsilītō
|
prōsilītō
|
—
|
prōsilītōte
|
prōsiliuntō
|
| passive
|
future
|
—
|
—
|
prōsilītor
|
—
|
—
|
prōsiliuntor
|
| prōsilīre
|
prōsilīrī
|
prōsiliēns
|
—
|
| prōsultūrum esse
|
prōsultum īrī
|
prōsultūrus
|
prōsiliendum, prōsiliundum
|
prōsiluisse, prōsilīvisse, prōsiliisse
|
prōsultum esse
|
—
|
prōsultum
|
| —
|
prōsultum fore
|
—
|
—
|
| prōsultūrum fuisse
|
—
|
—
|
—
|
| prōsiliendī
|
prōsiliendō
|
prōsiliendum
|
prōsiliendō
|
prōsultum
|
prōsultū
|
- “prosilio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “prosilio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “prosilio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.