taban

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: tabán

Serbo-Croatian[edit]

Etymology[edit]

From Ottoman Turkish طبان(taban).

Noun[edit]

tàban m (Cyrillic spelling та̀бан)

  1. sole (of a foot)

Declension[edit]


Tagalog[edit]

Noun[edit]

taban

  1. act of holding onto something (to keep oneself from falling)

Derived terms[edit]

Terms derived from taban

Tatar[edit]

Noun[edit]

taban

  1. foot, sole

Turkish[edit]

Etymology[edit]

From Ottoman Turkish طبان(taban), from Proto-Turkic *dāpan (foot, sole).

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /taˈban/
  • Hyphenation: ta‧ban

Noun[edit]

taban (definite accusative tabanı, plural tabanlar)

  1. sole (of a foot; also figurative)

Declension[edit]

Inflection
Nominative taban
Definite accusative tabanı
Singular Plural
Nominative taban tabanlar
Definite accusative tabanı tabanları
Dative tabana tabanlara
Locative tabanda tabanlarda
Ablative tabandan tabanlardan
Genitive tabanın tabanların
Possessive forms
Singular Plural
1st singular tabanım tabanlarım
2nd singular tabanın tabanların
3rd singular tabanı tabanları
1st plural tabanımız tabanlarımız
2nd plural tabanınız tabanlarınız
3rd plural tabanları tabanları
Predicative forms
Singular Plural
1st singular tabanım tabanlarım
2nd singular tabansın tabanlarsın
3rd singular taban
tabandır
tabanlar
tabanlardır
1st plural tabanız tabanlarız
2nd plural tabansınız tabanlarsınız
3rd plural tabanlar tabanlardır

Related terms[edit]