ictus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
[edit] English
[edit] Etymology
From the Latin ictus (“a blow”), from īcio (“I hit, strike, or smite”; “I stab or sting”).
[edit] Pronunciation
- singular
- plural
[edit] Noun
ictus (plural ictus or ictuses or ictūs)
[edit] Anagrams
[edit] Italian
[edit] Noun
ictus m. inv.
[edit] Synonyms
- infarto cerebrale
- (familiar): colpo
[edit] Latin
[edit] Etymology
Perfect passive participle of īcō
[edit] Participle
īctus m. (feminine īcta, neuter īctum); first/second declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | īctus | īcta | īctum | īctī | īctae | īcta | |
| genitive | īctī | īctae | īctī | īctōrum | īctārum | īctōrum | |
| dative | īctō | īctae | īctō | īctīs | īctīs | īctīs | |
| accusative | īctum | īctam | īctum | īctōs | īctās | īcta | |
| ablative | īctō | īctā | īctō | īctīs | īctīs | īctīs | |
| vocative | īcte | īcta | īctum | īctī | īctae | īcta | |
[edit] Noun
ictus (genitive ictūs); m, fourth declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | ictus | ictūs |
| genitive | ictūs | ictuum |
| dative | ictuī | ictibus |
| accusative | ictum | ictūs |
| ablative | ictū | ictibus |
| vocative | ictus | ictūs |
[edit] Descendants
- English: ictal