svara

See also: svåra, svära, svarā, and svára

English

Etymology

Borrowed from Sanskrit स्वर (svara).

Noun

svara (plural svaras)

1. (music) A concept in Indian music, comparable to a note or tone.

Alternative forms

• swara

Faroese

Etymology

From Old Norse svara, from Proto-Germanic *swarōną.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈsvɛaːɹa/

Verb

svara (third person singular past indicative svaraði, third person plural past indicative svarað, supine svarað)

1. to answer

Conjugation

Conjugation of svara (group v-30)

infinitive	svara
supine	svarað
	present	past
first singular	svari	svaraði
second singular	svarar	svaraði
third singular	svarar	svaraði
plural	svara	svaraðu
participle (a6)1	svarandi	svaraður
	imperative
singular	svara!
plural	svarið!

¹Only the past participle being declined.

Related terms

• spyrja (to ask)
• svar (response)

See also

• tosa
• práta
• fortelja

Icelandic

Pronunciation

• IPA^(key): [ˈsvaːra]

  Rhymes: -aːra

Etymology 1

From Old Norse svara (“to answer”), from Proto-Germanic *swarōną.

Verb

svara (weak verb, third-person singular past indicative svaraði, supine svarað)

1. to answer, to respond, to reply [with dative ‘to someone’, along with accusative ‘something’ or dative ‘with something’]

   Synonym: ansa

   • Isaiah 40 (Icelandic, English)

     Heyr, einhver segir: "Kalla þú!" Og ég svara: "Hvað skal ég kalla?" "Allt hold er gras og allur yndisleikur þess sem blóm vallarins. Grasið visnar, blómin fölna, þegar Drottinn andar á þau. Sannlega, mennirnir eru gras. Grasið visnar, blómin fölna, en orð Guðs vors stendur stöðugt eilíflega."

     A voice says, "Cry out." And I answer, "What shall I cry?" "All men are like grass, and all their glory is like the flowers of the field. The grass withers and the flowers fall, because the breath of the LORD blows on them. Surely the people are grass. The grass withers and the flowers fall, but the word of our God stands forever."

Conjugation

svara – active voice (germynd)

infinitive nafnháttur		að svara
supine sagnbót		svarað
present participle lýsingarháttur nútíðar		svarandi
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	svara	svaraði		svari	svaraði
	þú	svarar	svaraðir		svarir	svaraðir
	hann, hún, það	svarar	svaraði		svari	svaraði
plural	við	svörum	svöruðum		svörum	svöruðum
	þið	svarið	svöruðuð		svarið	svöruðuð
	þeir, þær, þau	svara	svöruðu		svari	svöruðu
		imperative boðháttur
singular	þú	svara (þú), svaraðu
plural	þið	svarið (þið), svariði1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

svarast – mediopassive voice (miðmynd)

infinitive nafnháttur		að svarast
supine sagnbót		svarast
present participle lýsingarháttur nútíðar		svarandist (rare; see appendix)
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	svarast	svaraðist		svarist	svaraðist
	þú	svarast	svaraðist		svarist	svaraðist
	hann, hún, það	svarast	svaraðist		svarist	svaraðist
plural	við	svörumst	svöruðumst		svörumst	svöruðumst
	þið	svarist	svöruðust		svarist	svöruðust
	þeir, þær, þau	svarast	svöruðust		svarist	svöruðust
		imperative boðháttur
singular	þú	svarast (þú), svarastu
plural	þið	svarist (þið), svaristi1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

svaraður — past participle (lýsingarháttur þátíðar)

strong declension (sterk beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	svaraður	svöruð	svarað	svaraðir	svaraðar	svöruð
accusative (þolfall)	svaraðan	svaraða	svarað	svaraða	svaraðar	svöruð
dative (þágufall)	svöruðum	svaraðri	svöruðu	svöruðum	svöruðum	svöruðum
genitive (eignarfall)	svaraðs	svaraðrar	svaraðs	svaraðra	svaraðra	svaraðra
weak declension (veik beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	svaraði	svaraða	svaraða	svöruðu	svöruðu	svöruðu
accusative (þolfall)	svaraða	svöruðu	svaraða	svöruðu	svöruðu	svöruðu
dative (þágufall)	svaraða	svöruðu	svaraða	svöruðu	svöruðu	svöruðu
genitive (eignarfall)	svaraða	svöruðu	svaraða	svöruðu	svöruðu	svöruðu

Derived terms

• svara fyrir eitthvað (“to be responsible for something”)
• svara fyrir sig (“defend oneself”)
• svara í sömu mynt
• svara til einhvers (“to correspond to something”)
• svara um hæl

Etymology 2

Noun

svara

1. indefinite genitive plural of svar

Latvian

Noun

svara m

1. genitive singular of svars

Norwegian Bokmål

Alternative forms

• svarene

Noun

svara n

1. definite plural of svar

Norwegian Nynorsk

Etymology 1

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈsvɑːrɑ/

Noun

svara n

1. definite plural of svar

Etymology 2

From Old Norse svara.

Alternative forms

• svare

Pronunciation

• IPA^(key): /²svɑːrɑ/

Verb

svara (present tense svarar or svarer, past tense svara or svarte, past participle svara or svart, present participle svarande, imperative svar)

1. to answer

References

• “svara” in The Nynorsk Dictionary.

Swedish

Etymology

From Old Norse svara (“to answer”), from Proto-Germanic *swarōną, cognate to English answer. Compare svar (“a response”).

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈsvɑːˌra/

• Audio:

  (file)

Verb

svara (present svarar, preterite svarade, supine svarat, imperative svara)

1. to answer, to reply, to respond

Usage notes

• The past participle form is very rare.
• The difference to the word besvara lies in that svara concerns answers or responses to people, while besvara (or in some cases svara + certain particles) concerns answers or responses to questions, telephone calls and so on:

  Att besvara en fråga. (= Att svara på en fråga.)

  To answer a question.

  Svara inte i telefonen när det åskar!

  Don't answer the phone during a thunderstorm!

  Svara honom inte!

  Don't answer him!

Conjugation

Conjugation of svara (weak)

	active		passive
infinitive	svara		svaras
supine	svarat		svarats
imperative	svara		—
imper. plural1	svaren		—
	present	past	present	past
indicative	svarar	svarade	svaras	svarades
ind. plural1	svara	svarade	svaras	svarades
subjunctive2	svare	svarade	svares	svarades
present participle		svarande
past participle		svarad

¹ Archaic. ² Dated. See the appendix on Swedish verbs.

Related terms

• ansvara
• besvara
• försvara
• obesvarad
• svara för
• svara i
• svara mot
• svara på
• tillsvara

Further reading

• “svara”, in Svensk ordbok [Dictionary of Swedish] (in Swedish)

Anagrams

• savar, varas