vangen

Dutch

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈvɑŋə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: van‧gen
• Rhymes: -ɑŋən

Etymology 1

From Middle Dutch vangen, from Old Dutch fangan. Back-formed from the past-tense forms of Middle Dutch vâen, from Old Dutch fān, from Proto-West Germanic *fą̄han, from Proto-Germanic *fanhaną.

Verb

vangen

1. (transitive) to catch

Conjugation

Conjugation of vangen (strong class 7)
infinitive	vangen
past singular	ving
past participle	gevangen
infinitive	vangen
gerund	vangen n
	present tense	past tense
1st person singular	vang	ving
2nd person sing. (jij)	vangt, vang2	ving
2nd person sing. (u)	vangt	ving
2nd person sing. (gij)	vangt	vingt
3rd person singular	vangt	ving
plural	vangen	vingen
subjunctive sing.1	vange	vinge
subjunctive plur.1	vangen	vingen
imperative sing.	vang
imperative plur.1	vangt
participles	vangend	gevangen
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

adjectives

• gevangen
• niet voor een gat te vangen

nouns

• drollenvanger
• gevang
• gevangene
• gevangenis
• vangst

verbs

• aanvangen
• afvangen
• bevangen
• gevangen
• invangen
• leegvangen
• omvangen
• ondervangen
• ontvangen
• opvangen
• overvangen
• uitvangen
• vervangen
• voorvangen
• wegvangen

Descendants

• Afrikaans: vang
• Berbice Creole Dutch: fanggi
• Negerhollands: vang, faṅ
• Skepi Creole Dutch: fank
• → Aukan: fanga
• → Sranan Tongo: fanga
  • → Caribbean Javanese: fangah, mangah

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

vangen

1. plural of vang

Norwegian Nynorsk

Noun

vangen m

1. definite singular of vang