Jump to content

fanga

From Wiktionary, the free dictionary
See also: fånga

English

[edit]

Etymology

[edit]

From Portuguese fanga, from Andalusian Arabic فَنِيقَة (faníqa, sack), from Arabic فَنِيقَة (fanīqa). Doublet of fanega.

Noun

[edit]

fanga (plural fangas)

  1. (historical) A traditional Portuguese dry measure, equal to about 50–75 liters at different places and times.

Coordinate terms

[edit]

Anagrams

[edit]

Bambara

[edit]

Noun

[edit]

fanga

  1. power, force
    Fanga b'a la.
    He is strong
    Amadu Tumani Ture sigira fanga la tuguni.
    Amadu Tumani Ture is in power again.
  2. authority

Catalan

[edit]

Etymology

[edit]

Inherited from Late Latin vanga. Influenced by fang (mud), because the tool is often used on muddy soil or muck.

Pronunciation

[edit]

Noun

[edit]

fanga f (plural fangues)

  1. spade, spading fork

Derived terms

[edit]

Further reading

[edit]

Icelandic

[edit]

Etymology

[edit]

Likely a loanword from Middle Low German fangen, from Proto-Germanic *fanhaną. Doublet of (to get, to receive).

Pronunciation

[edit]

Verb

[edit]

fanga (weak verb, third-person singular past indicative fangaði, supine fangað)

  1. to capture, to seize [with accusative]
    Synonyms: handsama, grípa, þrífa

Conjugation

[edit]
fanga – active voice (germynd)
infinitive nafnháttur fanga
supine sagnbót fangað
present participle
fangandi
indicative
subjunctive
present
past
present
past
singular ég fanga fangaði fangi fangaði
þú fangar fangaðir fangir fangaðir
hann, hún, það fangar fangaði fangi fangaði
plural við föngum fönguðum föngum fönguðum
þið fangið fönguðuð fangið fönguðuð
þeir, þær, þau fanga fönguðu fangi fönguðu
imperative boðháttur
singular þú fanga (þú), fangaðu
plural þið fangið (þið), fangiði1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
fangast – mediopassive voice (miðmynd)
infinitive nafnháttur fangast
supine sagnbót fangast
present participle
fangandist (rare; see appendix)
indicative
subjunctive
present
past
present
past
singular ég fangast fangaðist fangist fangaðist
þú fangast fangaðist fangist fangaðist
hann, hún, það fangast fangaðist fangist fangaðist
plural við föngumst fönguðumst föngumst fönguðumst
þið fangist fönguðust fangist fönguðust
þeir, þær, þau fangast fönguðust fangist fönguðust
imperative boðháttur
singular þú fangast (þú), fangastu
plural þið fangist (þið), fangisti1
1 Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.
fangaður — past participle (lýsingarháttur þátíðar)
strong declension
(sterk beyging)
singular (eintala) plural (fleirtala)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
nominative
(nefnifall)
fangaður fönguð fangað fangaðir fangaðar fönguð
accusative
(þolfall)
fangaðan fangaða fangað fangaða fangaðar fönguð
dative
(þágufall)
fönguðum fangaðri fönguðu fönguðum fönguðum fönguðum
genitive
(eignarfall)
fangaðs fangaðrar fangaðs fangaðra fangaðra fangaðra
weak declension
(veik beyging)
singular (eintala) plural (fleirtala)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
masculine
(karlkyn)
feminine
(kvenkyn)
neuter
(hvorugkyn)
nominative
(nefnifall)
fangaði fangaða fangaða fönguðu fönguðu fönguðu
accusative
(þolfall)
fangaða fönguðu fangaða fönguðu fönguðu fönguðu
dative
(þágufall)
fangaða fönguðu fangaða fönguðu fönguðu fönguðu
genitive
(eignarfall)
fangaða fönguðu fangaða fönguðu fönguðu fönguðu
[edit]

Italian

[edit]

Noun

[edit]

fanga f (uncountable)

  1. (central-southern Italy) alternative form of fango (mud)

Norwegian Bokmål

[edit]

Alternative forms

[edit]

Verb

[edit]

fanga

  1. inflection of fange:
    1. simple past
    2. past participle

Norwegian Nynorsk

[edit]

Etymology 1

[edit]

Pronunciation

[edit]

Noun

[edit]

fanga n

  1. definite plural of fang

Etymology 2

[edit]

From Middle Low German vangen and Old Norse fanga.

Alternative forms

[edit]

Pronunciation

[edit]

Verb

[edit]

fanga (present tense fangar, past tense fanga, past participle fanga, passive infinitive fangast, present participle fangande, imperative fanga/fang)

  1. to catch, to capture

See also

[edit]

References

[edit]

Polish

[edit]

Pronunciation

[edit]
 

Etymology 1

[edit]

Borrowed from German Fang.

Noun

[edit]

fanga f

  1. (sports, palant) fly ball, high arc ball flight
  2. (colloquial) punch, biff
    Synonyms: cios, uderzenie
Declension
[edit]

Etymology 2

[edit]

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

[edit]

fanga

  1. inflection of fango:
    1. genitive singular
    2. nominative/accusative/vocative plural

Further reading

[edit]
  • fanga in Polish dictionaries at PWN
  • Hieronim Łopaciński (1892), “fanga”, in “Przyczynki do nowego słownika języka polskiego (słownik wyrazów ludowych z Lubelskiego i innych okolic Królestwa Polskiego)”, in Prace Filologiczne (in Polish), volume 4, Warsaw: skł. gł. w Księgarni E. Wende i Ska, page 194

Portuguese

[edit]

Alternative forms

[edit]

Etymology

[edit]

From Andalusian Arabic فَنِيقَة (faníqa, sack), from Arabic فَنِيقَة (fanīqa). Cognate with Spanish fanega.

Pronunciation

[edit]
 

Noun

[edit]

fanga m (plural fangas)

  1. (historical) fanga, Portuguese sack, a traditional unit of dry volume equal to about 50–75 litres at different places and times

Coordinate terms

[edit]

Further reading

[edit]

Silesian

[edit]

Etymology

[edit]

Borrowed from German Fang.

Pronunciation

[edit]

Noun

[edit]

fanga f

  1. (Cieszyn) punch, biff
  2. (metallurgy, Cieszyn) ladle

Sranan Tongo

[edit]

Etymology

[edit]

From Dutch vangen.

Verb

[edit]

fanga

  1. to catch

Noun

[edit]

fanga

  1. catch