Jump to content

ذنب

From Wiktionary, the free dictionary
See also: دنت and دنب

Arabic

[edit]
Root
ذ ن ب (ḏ n b)
4 terms

Etymology 1.1

[edit]

    Inherited from Proto-Semitic *ḏanab-.

    Pronunciation

    [edit]

    Noun

    [edit]

    ذَنَب (ḏanabm (plural أَذْنَاب (ʔaḏnāb))

    1. tail, end
      Synonym: ذَيْل (ḏayl)
    2. adherent, follower, henchman
    Declension
    [edit]
    Declension of noun ذَنَب (ḏanab)
    singular basic singular triptote
    indefinite definite construct
    informal ذَنَب
    ḏanab
    الذَّنَب
    aḏ-ḏanab
    ذَنَب
    ḏanab
    nominative ذَنَبٌ
    ḏanabun
    الذَّنَبُ
    aḏ-ḏanabu
    ذَنَبُ
    ḏanabu
    accusative ذَنَبًا
    ḏanaban
    الذَّنَبَ
    aḏ-ḏanaba
    ذَنَبَ
    ḏanaba
    genitive ذَنَبٍ
    ḏanabin
    الذَّنَبِ
    aḏ-ḏanabi
    ذَنَبِ
    ḏanabi
    dual indefinite definite construct
    informal ذَنَبَيْن
    ḏanabayn
    الذَّنَبَيْن
    aḏ-ḏanabayn
    ذَنَبَيْ
    ḏanabay
    nominative ذَنَبَانِ
    ḏanabāni
    الذَّنَبَانِ
    aḏ-ḏanabāni
    ذَنَبَا
    ḏanabā
    accusative ذَنَبَيْنِ
    ḏanabayni
    الذَّنَبَيْنِ
    aḏ-ḏanabayni
    ذَنَبَيْ
    ḏanabay
    genitive ذَنَبَيْنِ
    ḏanabayni
    الذَّنَبَيْنِ
    aḏ-ḏanabayni
    ذَنَبَيْ
    ḏanabay
    plural basic broken plural triptote
    indefinite definite construct
    informal أَذْنَاب
    ʔaḏnāb
    الْأَذْنَاب
    al-ʔaḏnāb
    أَذْنَاب
    ʔaḏnāb
    nominative أَذْنَابٌ
    ʔaḏnābun
    الْأَذْنَابُ
    al-ʔaḏnābu
    أَذْنَابُ
    ʔaḏnābu
    accusative أَذْنَابًا
    ʔaḏnāban
    الْأَذْنَابَ
    al-ʔaḏnāba
    أَذْنَابَ
    ʔaḏnāba
    genitive أَذْنَابٍ
    ʔaḏnābin
    الْأَذْنَابِ
    al-ʔaḏnābi
    أَذْنَابِ
    ʔaḏnābi
    Derived terms
    [edit]
    Descendants
    [edit]
    • Maltese: denb
    • Moroccan Arabic: دنبة (danba)
    • Middle Armenian: զանապ (zanap)
    • Ottoman Turkish: ذنب (zeneb)
    • Persian: ذنب (zanab)

    Etymology 1.2

    [edit]

      Pronunciation

      [edit]

      Verb

      [edit]

      ذَنَبَ (ḏanaba) I (non-past يَذْنِبُ (yaḏnibu) or يَذْنُبُ (yaḏnubu), verbal noun ذَنْب (ḏanb))

      1. to follow
      Conjugation
      [edit]
      Conjugation of ذَنَبَ (I, sound, a ~ i/u, full passive (?), verbal noun ذَنْب)
      verbal noun
      الْمَصْدَر
      ذَنْب
      ḏanb
      active participle
      اِسْم الْفَاعِل
      ذَانِب
      ḏānib
      passive participle
      اِسْم الْمَفْعُول
      مَذْنُوب
      maḏnūb
      active voice
      الْفِعْل الْمَعْلُوم
      singular
      الْمُفْرَد
      dual
      الْمُثَنَّى
      plural
      الْجَمْع
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      past (perfect) indicative
      الْمَاضِي
      m ذَنَبْتُ
      ḏanabtu
      ذَنَبْتَ
      ḏanabta
      ذَنَبَ
      ḏanaba
      ذَنَبْتُمَا
      ḏanabtumā
      ذَنَبَا
      ḏanabā
      ذَنَبْنَا
      ḏanabnā
      ذَنَبْتُمْ
      ḏanabtum
      ذَنَبُوا
      ḏanabū
      f ذَنَبْتِ
      ḏanabti
      ذَنَبَتْ
      ḏanabat
      ذَنَبَتَا
      ḏanabatā
      ذَنَبْتُنَّ
      ḏanabtunna
      ذَنَبْنَ
      ḏanabna
      non-past (imperfect) indicative
      الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
      m أَذْنِبُ, أَذْنُبُ
      ʔaḏnibu, ʔaḏnubu
      تَذْنِبُ, تَذْنُبُ
      taḏnibu, taḏnubu
      يَذْنِبُ, يَذْنُبُ
      yaḏnibu, yaḏnubu
      تَذْنِبَانِ, تَذْنُبَانِ
      taḏnibāni, taḏnubāni
      يَذْنِبَانِ, يَذْنُبَانِ
      yaḏnibāni, yaḏnubāni
      نَذْنِبُ, نَذْنُبُ
      naḏnibu, naḏnubu
      تَذْنِبُونَ, تَذْنُبُونَ
      taḏnibūna, taḏnubūna
      يَذْنِبُونَ, يَذْنُبُونَ
      yaḏnibūna, yaḏnubūna
      f تَذْنِبِينَ, تَذْنُبِينَ
      taḏnibīna, taḏnubīna
      تَذْنِبُ, تَذْنُبُ
      taḏnibu, taḏnubu
      تَذْنِبَانِ, تَذْنُبَانِ
      taḏnibāni, taḏnubāni
      تَذْنِبْنَ, تَذْنُبْنَ
      taḏnibna, taḏnubna
      يَذْنِبْنَ, يَذْنُبْنَ
      yaḏnibna, yaḏnubna
      subjunctive
      الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
      m أَذْنِبَ, أَذْنُبَ
      ʔaḏniba, ʔaḏnuba
      تَذْنِبَ, تَذْنُبَ
      taḏniba, taḏnuba
      يَذْنِبَ, يَذْنُبَ
      yaḏniba, yaḏnuba
      تَذْنِبَا, تَذْنُبَا
      taḏnibā, taḏnubā
      يَذْنِبَا, يَذْنُبَا
      yaḏnibā, yaḏnubā
      نَذْنِبَ, نَذْنُبَ
      naḏniba, naḏnuba
      تَذْنِبُوا, تَذْنُبُوا
      taḏnibū, taḏnubū
      يَذْنِبُوا, يَذْنُبُوا
      yaḏnibū, yaḏnubū
      f تَذْنِبِي, تَذْنُبِي
      taḏnibī, taḏnubī
      تَذْنِبَ, تَذْنُبَ
      taḏniba, taḏnuba
      تَذْنِبَا, تَذْنُبَا
      taḏnibā, taḏnubā
      تَذْنِبْنَ, تَذْنُبْنَ
      taḏnibna, taḏnubna
      يَذْنِبْنَ, يَذْنُبْنَ
      yaḏnibna, yaḏnubna
      jussive
      الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
      m أَذْنِبْ, أَذْنُبْ
      ʔaḏnib, ʔaḏnub
      تَذْنِبْ, تَذْنُبْ
      taḏnib, taḏnub
      يَذْنِبْ, يَذْنُبْ
      yaḏnib, yaḏnub
      تَذْنِبَا, تَذْنُبَا
      taḏnibā, taḏnubā
      يَذْنِبَا, يَذْنُبَا
      yaḏnibā, yaḏnubā
      نَذْنِبْ, نَذْنُبْ
      naḏnib, naḏnub
      تَذْنِبُوا, تَذْنُبُوا
      taḏnibū, taḏnubū
      يَذْنِبُوا, يَذْنُبُوا
      yaḏnibū, yaḏnubū
      f تَذْنِبِي, تَذْنُبِي
      taḏnibī, taḏnubī
      تَذْنِبْ, تَذْنُبْ
      taḏnib, taḏnub
      تَذْنِبَا, تَذْنُبَا
      taḏnibā, taḏnubā
      تَذْنِبْنَ, تَذْنُبْنَ
      taḏnibna, taḏnubna
      يَذْنِبْنَ, يَذْنُبْنَ
      yaḏnibna, yaḏnubna
      imperative
      الْأَمْر
      m اِذْنِبْ, اُذْنُبْ
      iḏnib, uḏnub
      اِذْنِبَا, اُذْنُبَا
      iḏnibā, uḏnubā
      اِذْنِبُوا, اُذْنُبُوا
      iḏnibū, uḏnubū
      f اِذْنِبِي, اُذْنُبِي
      iḏnibī, uḏnubī
      اِذْنِبْنَ, اُذْنُبْنَ
      iḏnibna, uḏnubna
      passive voice
      الْفِعْل الْمَجْهُول
      singular
      الْمُفْرَد
      dual
      الْمُثَنَّى
      plural
      الْجَمْع
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      past (perfect) indicative
      الْمَاضِي
      m ذُنِبْتُ
      ḏunibtu
      ذُنِبْتَ
      ḏunibta
      ذُنِبَ
      ḏuniba
      ذُنِبْتُمَا
      ḏunibtumā
      ذُنِبَا
      ḏunibā
      ذُنِبْنَا
      ḏunibnā
      ذُنِبْتُمْ
      ḏunibtum
      ذُنِبُوا
      ḏunibū
      f ذُنِبْتِ
      ḏunibti
      ذُنِبَتْ
      ḏunibat
      ذُنِبَتَا
      ḏunibatā
      ذُنِبْتُنَّ
      ḏunibtunna
      ذُنِبْنَ
      ḏunibna
      non-past (imperfect) indicative
      الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
      m أُذْنَبُ
      ʔuḏnabu
      تُذْنَبُ
      tuḏnabu
      يُذْنَبُ
      yuḏnabu
      تُذْنَبَانِ
      tuḏnabāni
      يُذْنَبَانِ
      yuḏnabāni
      نُذْنَبُ
      nuḏnabu
      تُذْنَبُونَ
      tuḏnabūna
      يُذْنَبُونَ
      yuḏnabūna
      f تُذْنَبِينَ
      tuḏnabīna
      تُذْنَبُ
      tuḏnabu
      تُذْنَبَانِ
      tuḏnabāni
      تُذْنَبْنَ
      tuḏnabna
      يُذْنَبْنَ
      yuḏnabna
      subjunctive
      الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
      m أُذْنَبَ
      ʔuḏnaba
      تُذْنَبَ
      tuḏnaba
      يُذْنَبَ
      yuḏnaba
      تُذْنَبَا
      tuḏnabā
      يُذْنَبَا
      yuḏnabā
      نُذْنَبَ
      nuḏnaba
      تُذْنَبُوا
      tuḏnabū
      يُذْنَبُوا
      yuḏnabū
      f تُذْنَبِي
      tuḏnabī
      تُذْنَبَ
      tuḏnaba
      تُذْنَبَا
      tuḏnabā
      تُذْنَبْنَ
      tuḏnabna
      يُذْنَبْنَ
      yuḏnabna
      jussive
      الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
      m أُذْنَبْ
      ʔuḏnab
      تُذْنَبْ
      tuḏnab
      يُذْنَبْ
      yuḏnab
      تُذْنَبَا
      tuḏnabā
      يُذْنَبَا
      yuḏnabā
      نُذْنَبْ
      nuḏnab
      تُذْنَبُوا
      tuḏnabū
      يُذْنَبُوا
      yuḏnabū
      f تُذْنَبِي
      tuḏnabī
      تُذْنَبْ
      tuḏnab
      تُذْنَبَا
      tuḏnabā
      تُذْنَبْنَ
      tuḏnabna
      يُذْنَبْنَ
      yuḏnabna

      Etymology 1.3

      [edit]

        Pronunciation

        [edit]

        Verb

        [edit]

        ذَنَّبَ (ḏannaba) II (non-past يُذَنِّبُ (yuḏannibu), verbal noun تَذْنِيب (taḏnīb))

        1. to furnish with a tail, to provide a start to
        Conjugation
        [edit]
        Conjugation of ذَنَّبَ (II, sound, full passive, verbal noun تَذْنِيب)
        verbal noun
        الْمَصْدَر
        تَذْنِيب
        taḏnīb
        active participle
        اِسْم الْفَاعِل
        مُذَنِّب
        muḏannib
        passive participle
        اِسْم الْمَفْعُول
        مُذَنَّب
        muḏannab
        active voice
        الْفِعْل الْمَعْلُوم
        singular
        الْمُفْرَد
        dual
        الْمُثَنَّى
        plural
        الْجَمْع
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        past (perfect) indicative
        الْمَاضِي
        m ذَنَّبْتُ
        ḏannabtu
        ذَنَّبْتَ
        ḏannabta
        ذَنَّبَ
        ḏannaba
        ذَنَّبْتُمَا
        ḏannabtumā
        ذَنَّبَا
        ḏannabā
        ذَنَّبْنَا
        ḏannabnā
        ذَنَّبْتُمْ
        ḏannabtum
        ذَنَّبُوا
        ḏannabū
        f ذَنَّبْتِ
        ḏannabti
        ذَنَّبَتْ
        ḏannabat
        ذَنَّبَتَا
        ḏannabatā
        ذَنَّبْتُنَّ
        ḏannabtunna
        ذَنَّبْنَ
        ḏannabna
        non-past (imperfect) indicative
        الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
        m أُذَنِّبُ
        ʔuḏannibu
        تُذَنِّبُ
        tuḏannibu
        يُذَنِّبُ
        yuḏannibu
        تُذَنِّبَانِ
        tuḏannibāni
        يُذَنِّبَانِ
        yuḏannibāni
        نُذَنِّبُ
        nuḏannibu
        تُذَنِّبُونَ
        tuḏannibūna
        يُذَنِّبُونَ
        yuḏannibūna
        f تُذَنِّبِينَ
        tuḏannibīna
        تُذَنِّبُ
        tuḏannibu
        تُذَنِّبَانِ
        tuḏannibāni
        تُذَنِّبْنَ
        tuḏannibna
        يُذَنِّبْنَ
        yuḏannibna
        subjunctive
        الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
        m أُذَنِّبَ
        ʔuḏanniba
        تُذَنِّبَ
        tuḏanniba
        يُذَنِّبَ
        yuḏanniba
        تُذَنِّبَا
        tuḏannibā
        يُذَنِّبَا
        yuḏannibā
        نُذَنِّبَ
        nuḏanniba
        تُذَنِّبُوا
        tuḏannibū
        يُذَنِّبُوا
        yuḏannibū
        f تُذَنِّبِي
        tuḏannibī
        تُذَنِّبَ
        tuḏanniba
        تُذَنِّبَا
        tuḏannibā
        تُذَنِّبْنَ
        tuḏannibna
        يُذَنِّبْنَ
        yuḏannibna
        jussive
        الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
        m أُذَنِّبْ
        ʔuḏannib
        تُذَنِّبْ
        tuḏannib
        يُذَنِّبْ
        yuḏannib
        تُذَنِّبَا
        tuḏannibā
        يُذَنِّبَا
        yuḏannibā
        نُذَنِّبْ
        nuḏannib
        تُذَنِّبُوا
        tuḏannibū
        يُذَنِّبُوا
        yuḏannibū
        f تُذَنِّبِي
        tuḏannibī
        تُذَنِّبْ
        tuḏannib
        تُذَنِّبَا
        tuḏannibā
        تُذَنِّبْنَ
        tuḏannibna
        يُذَنِّبْنَ
        yuḏannibna
        imperative
        الْأَمْر
        m ذَنِّبْ
        ḏannib
        ذَنِّبَا
        ḏannibā
        ذَنِّبُوا
        ḏannibū
        f ذَنِّبِي
        ḏannibī
        ذَنِّبْنَ
        ḏannibna
        passive voice
        الْفِعْل الْمَجْهُول
        singular
        الْمُفْرَد
        dual
        الْمُثَنَّى
        plural
        الْجَمْع
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        past (perfect) indicative
        الْمَاضِي
        m ذُنِّبْتُ
        ḏunnibtu
        ذُنِّبْتَ
        ḏunnibta
        ذُنِّبَ
        ḏunniba
        ذُنِّبْتُمَا
        ḏunnibtumā
        ذُنِّبَا
        ḏunnibā
        ذُنِّبْنَا
        ḏunnibnā
        ذُنِّبْتُمْ
        ḏunnibtum
        ذُنِّبُوا
        ḏunnibū
        f ذُنِّبْتِ
        ḏunnibti
        ذُنِّبَتْ
        ḏunnibat
        ذُنِّبَتَا
        ḏunnibatā
        ذُنِّبْتُنَّ
        ḏunnibtunna
        ذُنِّبْنَ
        ḏunnibna
        non-past (imperfect) indicative
        الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
        m أُذَنَّبُ
        ʔuḏannabu
        تُذَنَّبُ
        tuḏannabu
        يُذَنَّبُ
        yuḏannabu
        تُذَنَّبَانِ
        tuḏannabāni
        يُذَنَّبَانِ
        yuḏannabāni
        نُذَنَّبُ
        nuḏannabu
        تُذَنَّبُونَ
        tuḏannabūna
        يُذَنَّبُونَ
        yuḏannabūna
        f تُذَنَّبِينَ
        tuḏannabīna
        تُذَنَّبُ
        tuḏannabu
        تُذَنَّبَانِ
        tuḏannabāni
        تُذَنَّبْنَ
        tuḏannabna
        يُذَنَّبْنَ
        yuḏannabna
        subjunctive
        الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
        m أُذَنَّبَ
        ʔuḏannaba
        تُذَنَّبَ
        tuḏannaba
        يُذَنَّبَ
        yuḏannaba
        تُذَنَّبَا
        tuḏannabā
        يُذَنَّبَا
        yuḏannabā
        نُذَنَّبَ
        nuḏannaba
        تُذَنَّبُوا
        tuḏannabū
        يُذَنَّبُوا
        yuḏannabū
        f تُذَنَّبِي
        tuḏannabī
        تُذَنَّبَ
        tuḏannaba
        تُذَنَّبَا
        tuḏannabā
        تُذَنَّبْنَ
        tuḏannabna
        يُذَنَّبْنَ
        yuḏannabna
        jussive
        الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
        m أُذَنَّبْ
        ʔuḏannab
        تُذَنَّبْ
        tuḏannab
        يُذَنَّبْ
        yuḏannab
        تُذَنَّبَا
        tuḏannabā
        يُذَنَّبَا
        yuḏannabā
        نُذَنَّبْ
        nuḏannab
        تُذَنَّبُوا
        tuḏannabū
        يُذَنَّبُوا
        yuḏannabū
        f تُذَنَّبِي
        tuḏannabī
        تُذَنَّبْ
        tuḏannab
        تُذَنَّبَا
        tuḏannabā
        تُذَنَّبْنَ
        tuḏannabna
        يُذَنَّبْنَ
        yuḏannabna

        Etymology 2

        [edit]

          Pronunciation

          [edit]

          Noun

          [edit]

          ذَنْب (ḏanbm (plural ذُنُوب (ḏunūb))

          1. sin, offense, crime
            Synonyms: خَطِيئَة (ḵaṭīʔa), إِثْم (ʔiṯm)
            • 609–632 CE, Qur'an, 3:193:
              رَبَّنَا فَٱغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ
              rabbanā faḡfir lanā ḏunūbanā wakaffir ʕannā sayyiʔātinā watawaffanā maʕa l-ʔabrāri
              Our Lord! Lo! we have heard a crier calling unto Faith: "Believe ye in your Lord!" So we believed. Our Lord! Therefor forgive us our sins, and remit from us our evil deeds, and make us die the death of the righteous.
            • 609–632 CE, Qur'an, 81:8-9:
              وَإِذَا ٱلۡمَوۡءُودَةُ سُئِلَتۡ ۝ بِأَيِّ ذَنۢبࣲ قُتِلَتۡ ۝
              And when the girl-child that was buried alive is asked. 9. For what sin she was slain
          2. guilt
            Synonym: إِثْم (ʔiṯm)
          Declension
          [edit]
          Declension of noun ذَنْب (ḏanb)
          singular basic singular triptote
          indefinite definite construct
          informal ذَنْب
          ḏanb
          الذَّنْب
          aḏ-ḏanb
          ذَنْب
          ḏanb
          nominative ذَنْبٌ
          ḏanbun
          الذَّنْبُ
          aḏ-ḏanbu
          ذَنْبُ
          ḏanbu
          accusative ذَنْبًا
          ḏanban
          الذَّنْبَ
          aḏ-ḏanba
          ذَنْبَ
          ḏanba
          genitive ذَنْبٍ
          ḏanbin
          الذَّنْبِ
          aḏ-ḏanbi
          ذَنْبِ
          ḏanbi
          dual indefinite definite construct
          informal ذَنْبَيْن
          ḏanbayn
          الذَّنْبَيْن
          aḏ-ḏanbayn
          ذَنْبَيْ
          ḏanbay
          nominative ذَنْبَانِ
          ḏanbāni
          الذَّنْبَانِ
          aḏ-ḏanbāni
          ذَنْبَا
          ḏanbā
          accusative ذَنْبَيْنِ
          ḏanbayni
          الذَّنْبَيْنِ
          aḏ-ḏanbayni
          ذَنْبَيْ
          ḏanbay
          genitive ذَنْبَيْنِ
          ḏanbayni
          الذَّنْبَيْنِ
          aḏ-ḏanbayni
          ذَنْبَيْ
          ḏanbay
          plural basic broken plural triptote
          indefinite definite construct
          informal ذُنُوب
          ḏunūb
          الذُّنُوب
          aḏ-ḏunūb
          ذُنُوب
          ḏunūb
          nominative ذُنُوبٌ
          ḏunūbun
          الذُّنُوبُ
          aḏ-ḏunūbu
          ذُنُوبُ
          ḏunūbu
          accusative ذُنُوبًا
          ḏunūban
          الذُّنُوبَ
          aḏ-ḏunūba
          ذُنُوبَ
          ḏunūba
          genitive ذُنُوبٍ
          ḏunūbin
          الذُّنُوبِ
          aḏ-ḏunūbi
          ذُنُوبِ
          ḏunūbi
          Derived terms
          [edit]
          Descendants
          [edit]

          (via plural form ذُنُوب (ḏunūb))

          References

          [edit]
          • ذنب” in Almaany
          • Freytag, Georg (1833), “ذنب”, in Lexicon arabico-latinum praesertim ex Djeuharii Firuzabadiique et aliorum Arabum operibus adhibitis Golii quoque et aliorum libris confectum[1] (in Latin), volume 2, Halle: C. A. Schwetschke, page 96

          Hijazi Arabic

          [edit]

          Etymology 1

          [edit]

            Learned borrowing from Arabic ذَنْب (ḏanb).

            Pronunciation

            [edit]

            Noun

            [edit]

            ذنب (zanbm (plural ذُنوب (zunūb))

            1. guilt
            2. sin

            Etymology 2

            [edit]

              Inherited from Arabic ذَنَّبَ (ḏannaba).

              Pronunciation

              [edit]
              • IPA(key): /zan.nab/, /ðan.nab/

              Verb

              [edit]

              ذَنَّب (zannab) II (non-past يِذَنِّب (yizannib))

              1. to cause guilt
              2. to scold
              Conjugation
              [edit]
              Conjugation of ذنب
              singular plural
              1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
              past m ذنبت (zannabt) ذنبت (zannabt) ذنب (zannab) ذنبنا (zannabna) ذنبتوا (zannabtu) ذنبوا (zannabu)
              f ذنبتي (zannabti) ذنبت (zannabat)
              non-past m أذنب (ʔazannib) تذنب (tizannib) يذنب (yizannib) نذنب (nizannib) تذنبوا (tizannibu) يذنبوا (yizannibu)
              f تذنبي (tizannibi) تذنب (tizannib)
              imperative m ذنب (zannib) ذنبوا (zannibu)
              f ذنبي (zannibi)

              Ottoman Turkish

              [edit]

              Etymology 1

              [edit]

              Borrowed from Arabic ذَنْب (ḏanb, crime, offense, sin; guilt).

              Noun

              [edit]

              ذنب (zenb) (definite accusative ذنبی (zenbi), plural ذنوب (zünub))

              1. fault, guilt, blame, the responsibility for a mistake or wrongdoing
                Synonyms: صوچ (suç), گناه (günah)
              2. (religion) sin, a transgression against divine law or a law of God
                Synonyms: صوچ (suç), گناه (günah), وبال (vebal)
              Descendants
              [edit]

              Further reading

              [edit]

              Etymology 2

              [edit]

              Borrowed from Arabic ذَنَب (ḏanab, tail), from Proto-Semitic *ḏanab- (tail).

              Noun

              [edit]

              ذنب (zeneb) (definite accusative ذنبی (zenebi), plural اذناب (eznâb))

              1. tail, the caudal appendage of an animal that is attached to its posterior and near the anus
                Synonyms: دم (dum), دمبال (dumbal), قویروق (kuyruk)
              2. tail, any object or part of it resembling a tail in shape, such as the thongs on a cat-o'-nine-tails
                Synonym: قویروق (kuyruk)
              3. (botany) pedicel, petiole, footstalk, the stalk of an individual flower, leaf, or fruit, once fertilised
              4. descending node, the point in an orbit at which a body passes the ecliptic plane going south
              Derived terms
              [edit]
              Descendants
              [edit]

              Further reading

              [edit]