beklemmen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From be- +‎ klemmen.

Verb[edit]

beklemmen

  1. (transitive) to squeeze
  2. (transitive, figuratively) to distress, strain
  3. (transitive, figuratively) to oppress, stifle

Inflection[edit]

Inflection of beklemmen (weak, prefixed)
infinitive beklemmen
past singular beklemde
past participle beklemd
infinitive beklemmen
gerund beklemmen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular beklem beklemde
2nd person sing. (jij) beklemt beklemde
2nd person sing. (u) beklemt beklemde
2nd person sing. (gij) beklemt beklemde
3rd person singular beklemt beklemde
plural beklemmen beklemden
subjunctive sing.1 beklemme beklemde
subjunctive plur.1 beklemmen beklemden
imperative sing. beklem
imperative plur.1 beklemt
participles beklemmend beklemd
1) Archaic.

Synonyms[edit]