mund

See also Mund

English

Etymology

Old English mund, from Germanic. Cognate with German Mund, Munt (“legal protection”).

Pronunciation

• IPA: /mʊnd/, /mʌnd/

Noun

mund (plural munds)

1. (obsolete) A hand.
2. (obsolete) security, granted by a king or earl, the violation of which was punished by a fine (a mundbyrd)
3. Protection, guardianship.

Anagrams

• UNDM

---

Albanian

Etymology 1

Probably from Proto-Indo-European *mendh 'to pay attention to, be vivacious'. Compare Old Norse munda (“aim, strive”), Gothic mundon (“look up”), Old High German muntar (“keen, eager”), Ancient Greek μανθάνω (“learn”), Lithuanian mañdras (“alert, awake, smart, minxish”).

Pronunciation

• IPA: /mʊnd/

Noun

mund m

1. trouble
2. toil

Derived terms

• mundur
• mundje
• mundim

Related terms

• Muji

Etymology 2

From Proto-Albanian *ma̅K(e)nT-, from Proto-Indo-European *meh2K- 'can, to be able (to do)'. Cognate to Lithuanian mokė́ti (“to be able”), Gothic magan (“to be able, have power”), Old Church Slavic mogǫ (“to be able”). Alternatively from Proto-Indo-European *men(s)-dʰ(e)h₂ ‘to learn’.

Pronunciation

• IPA: /mʊnd/

Verb

mund (first-person singular past tense munda, participle mundur)

1. I can.
2. I am able.
3. I beat, win over.

Inflection

conjugation of mund

participle (pjesorja)			mundur
gerund — present (përcjellorja — koha e tashme)			duke mundur
gerund — past (përcjellorja — koha e kryer)			duke pasë mundur
infinitive (paskajorja)			për të mundur
		singular (numri njëjës)			plural (numri shumës)
		1st person (veta e parë)	2nd person (veta e dytë)	3rd person (veta e tretë)	1st person (veta e parë)	2nd person (veta e dytë)	3rd person (veta e tretë)
indicative (mënyra dëftore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	mund/mundi	mund/mundë	mund/mundë	mundim	mundni	mundin
	imperfect (koha e pakryer)	mundja/mundsha	mundje/mundshe	mundte	mundnim/mundshim	mundnit/mundshit	mundnin/mundshin
	simple past (koha e kryer e thjeshtë)	munda	munde	mundi	mundëm	mundët	mundën
	perfect (koha e kryer)	kam mundur	ke mundur	ka mundur	kemi mundur	keni mundur	kanë mundur
	pluperfect (koha e kryer e tejshkuar)	pata mundur	pate mundur	pati mundur	patëm mundur	patët mundur	patën mundur
	future (koha e ardhme)	do të mund	do të mundësh	do të mundë	do të mundim	do të mundni	do të mundin
	future perfect (koha e ardhme e përparme)	do të kem mundur	do të kesh mundur	do të ketë mundur	do të kemi mundur	do të keni mundur	do të kenë mundur
subjunctive (mënyra lidhore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	të mund	të mundësh	të mundë	të mundim	të mundni	të mundin
	past (koha e pakryer)	të mundja/mundsha	të mundje/mundshe	të mundte	të mundnim/mundshim	të mundnit/mundshit	të mundnin/mundshin
	perfect (koha e kryer)	të kem mundur	të kesh mundur	të ketë mundur	të kemi mundur	të keni mundur	të kenë mundur
	pluperfect (koha e kryer e tejshkuar)	të kisha mundur	të kishe mundur	të kishte mundur	të kishim mundur	të kishit mundur	të kishin mundur
conditional (mënyra kushtore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	do të mundja/mundsha	do të mundje/mundshe	do të mundte	do të mundnim/mundshim	do të mundnit/mundshit	do të mundnin/mundshin
	perfect (koha e kryer)	do të kisha mundur	do të kishe mundur	do të kishte mundur	do të kishim mundur	do të kishit mundur	do të kishin mundur
optative (mënyra dëshirore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	mundsha	mundsh	mundtë	mundshim	mundshit	mundshin
	perfect (koha e kryer)	paça mundur	paç mundur	pastë mundur	paçim mundur	paçit mundur	paçin mundur
admirative (mënyra habitore)		unë	ti	ai/ajo	ne	ju	ata/ato
	present (koha e tashme)	mundkam	mundke	mundka	mundkemi	mundkeni	mundkan
	imperfect (koha e pakryer)	mundkësha	mundkëshe	mundkësh	mundkëshim	mundkëshit	mundkëshin
	perfect (koha e kryer)	paskam mundur	paske mundur	paska mundur	paskemi mundur	paskeni mundur	paskan mundur
	pluperfect (koha e kryer)	paskësha mundur	paskëshe mundur	paskësh mundur	paskëshim mundur	paskëshit mundur	paskëshin mundur
imperative (mënyra urdhërore)		—	ti	—	—	ju	—
			mund			mundni

Related terms

• mundem

---

Danish

mund

Etymology

From Old Norse muðr, munnr, from Proto-Germanic *munþaz (“mouth”), from Proto-Indo-European *ment-.

Pronunciation

• IPA: /mon/, [mɔnˀ]

Noun

mund c (singular definite munden, plural indefinite munde)

1. mouth (the opening of an animal through which food is ingested)

Inflection

    Inflection of mund

common gender	Singular		Plural
	indefinite	definite	indefinite	definite
nominative, dative and accusative	mund	munden	munde	mundene
genitive	munds	mundens	mundes	mundenes

See also

• Mund on the Danish Wikipedia.da.Wikipedia

Verb

mund

1. imperative of munde

---

Icelandic

Etymology

From Old Norse mund (“hand”), from Proto-Germanic *mundō with a variety of meanings. Further cognates see there.

Noun

mund f

1. hand

Derived terms

• morgunstund gefur gull í mund

See also

• mundur
• heimamundur

---

Norwegian Bokmål

Etymology

From Old Norse muðr, munnr, from Proto-Germanic *munþaz (“mouth”), from Proto-Indo-European *ment-.

Noun

Wikipedia ^no

mund

1. mouth

Inflection

	singular	plural
indefinite	mund	munder
definite	munden	mundene

---

Old Dutch

Etymology

From Proto-Germanic *munþaz, from Proto-Indo-European *ment-. Compare Old Saxon mūth, Old Frisian mūth, mund, mond, Old High German mund, Old English mūþ, Old Norse muðr, munnr.

Noun

mund m

1. mouth

Descendants

• Middle Dutch: mont, munt
  • Dutch: mond

---

Old English

Etymology

From Proto-Germanic *mundō with a variety of meanings, from the Proto-Indo-European *man- (“hand”). Further cognates see there.

Pronunciation

• IPA: /mund/

Noun

mund f

1. (poetic) hand
2. trust, security. protection
3. protector, guardian

Derived terms

• mundgripe

Declension

    Declension of mund (strong ō-stem)

	Singular	Plural
nominative	mund	munda, munde
accusative	munde	munda, munde
genitive	munde	munda
dative	munde	mundum

Descendants

• English: mound, mund

---

Old French

Etymology

From Latin mundus.

Noun

mund m (oblique plural munds, nominative singular munds, nominative plural mund)

1. the world

---

Old Norse

Etymology

From Proto-Germanic *mundō (“hand”). Further cognates see there.

Noun

mund f

1. hand

Descendants

• Icelandic: mund

---

Romansch

Etymology

From Latin mundus.

Noun

mund (plural munds)

1. world