τόνος

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Hellenic *tónos, from Proto-Indo-European *tón-os, from *ten- (“stretch”).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /tó.nos/ → /ˈto.nos/ → /ˈto.nos/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /tó.nos/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈto.nos/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈto.nos/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈto.nos/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈto.nos/

Noun

τόνος • (tónos) m (genitive τόνου); second declension

1. (literal) tension (as produced in something which is stretched)
2. that which undergoes or induces tension
   1. a cord, rope or string
   2. a tendon
3. the tone or note produced by plucking a string under tension

Declension

Second declension of ὁ τόνος; τοῦ τόνου (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ τόνος ho tónos	τὼ τόνω tṑ tónō	οἱ τόνοι hoi tónoi
Genitive	τοῦ τόνου toû tónou	τοῖν τόνοιν toîn tónoin	τῶν τόνων tôn tónōn
Dative	τῷ τόνῳ tōî tónōi	τοῖν τόνοιν toîn tónoin	τοῖς τόνοις toîs tónois
Accusative	τὸν τόνον tòn tónon	τὼ τόνω tṑ tónō	τοὺς τόνους toùs tónous
Vocative	τόνε tóne	τόνω tónō	τόνοι tónoi
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Derived terms

• βᾰρῠ́τονος (bărŭ́tonos)
• ὀξῠ́τονος (oxŭ́tonos)
• πᾰροξῠ́τονος (păroxŭ́tonos)
• προπᾰροξῠ́τονος (propăroxŭ́tonos)
• τονικός (tonikós)

Descendants

• Greek: τόνος (tónos)
• Latin: tonus

Further reading

• “τόνος”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
• τόνος in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
• τόνος in Pape, Wilhelm (1914), Max Sengebusch, editor, Handwörterbuch der griechischen Sprache‎^[1] (in German), 3rd edition, Braunschweig: Friedrich Vieweg und Sohn
• “τόνος”, in Slater, William J. (1969), Lexicon to Pindar, Berlin: Walter de Gruyter
• “τόνος”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
• Woodhouse, S. C. (1910), English–Greek Dictionary: A Vocabulary of the Attic Language‎^[2], London: Routledge & Kegan Paul Limited.
  • accent idem, page 5.
  • brace idem, page 92.
  • cable idem, page 108.
  • cadence idem, page 108.
  • cord idem, page 174.
  • hawser idem, page 389.
  • inflection idem, page 438.
  • intonation idem, page 454.
  • modulation idem, page 538.
  • note idem, page 562.
  • pitch idem, page 614.
  • rope idem, page 721.
  • strand idem, page 823.
  • tone idem, page 880.
• William Dwight Whitney, Benjamin E[li] Smith, editors (1911), “tone”, in The Century Dictionary […], New York, N.Y.: The Century Co., →OCLC.
• τόνος, in ΛΟΓΕΙΟΝ [Logeion] Dictionaries for Ancient Greek and Latin (in English, French, Spanish, German, Dutch and Chinese), University of Chicago, since 2011

Greek

Alternative forms

• τόννος (tónnos)

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈtonos/

Etymology 1

From Ancient Greek τόνος (tónos, “rope, chord, tone”).

Noun

τόνος • (tónos) m (plural τόνοι)

1. (orthography, typography, grammar) accent (΄), tonos (the stress accent used in modern Greek)
2. (music) note, pitch, tone
3. shade

Declension

Declension of τόνος

	singular	plural
nominative	τόνος (tónos)	τόνοι (tónoi)
genitive	τόνου (tónou)	τόνων (tónon)
accusative	τόνο (tóno)	τόνους (tónous)
vocative	τόνε (tóne)	τόνοι (tónoi)

Coordinate terms

 .    τελεία (teleía)

 ,    κόμμα (kómma)

 :    δύο τελείες (dýo teleíes)

 ·    άνω τελεία (áno teleía)

 ;    ερωτηματικό (erotimatikó)

 !    θαυμαστικό (thavmastikó)

 « »    εισαγωγικά (eisagogiká)

 "     “ ”    εισαγωγικά (eisagogiká)

 '     ‘ ’    εισαγωγικά (eisagogiká)

 '     ’    απόστροφος (apóstrofos)

 ¨    διαλυτικά (dialytiká)

 ΄    τόνος (tónos)

 ‐    ενωτικό (enotikó)

 —    παύλα (pávla)

 …    αποσιωπητικά (aposiopitiká)

  ( )     παρένθεση (parénthesi)

  [ ]     αγκύλη (agkýli)

  { }     άγκιστρο (ágkistro)

 »  : 〃    ομοιωματικά (omoiomatiká)

see also: Greek Punctuation and Greek alphabet (Diacritics)

Related terms

• ατόνιστος (atónistos, “unaccented”, adjective)
• τονίζω (tonízo, “to accent”)
• τονισμός m (tonismós, “accentuation, stress”)

Descendants

• English: tonos

Etymology 2

Borrowed from French tonne (“ton”).

Noun

τόνος • (tónos) m (plural τόνοι)

1. tonne, tonnage (unit of weight)

Declension

Declension of τόνος

	singular	plural
nominative	τόνος (tónos)	τόνοι (tónoi)
genitive	τόνου (tónou)	τόνων (tónon)
accusative	τόνο (tóno)	τόνους (tónous)
vocative	τόνε (tóne)	τόνοι (tónoi)

Etymology 3

Borrowed from Italian tonno (“tuna”), from Latin tunnus, from Ancient Greek θύννος (thúnnos).

Noun

τόνος • (tónos) m (plural τόνοι)

1. tuna (fish)

Declension

Declension of τόνος

	singular	plural
nominative	τόνος (tónos)	τόνοι (tónoi)
genitive	τόνου (tónou)	τόνων (tónon)
accusative	τόνο (tóno)	τόνους (tónous)
vocative	τόνε (tóne)	τόνοι (tónoi)

Further reading

• τόνος on the Greek Wikipedia.Wikipedia ^el