भारत

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Hindi[edit]

भारत
Hindi Wikipedia has an article on:

Wikipedia hi

Etymology[edit]

From Sanskrit भारत ‎(bhā́rata).

Pronunciation[edit]

Proper noun[edit]

भारत ‎(bhāratm ‎(Urdu spelling بھارت)

  1. India

Synonyms[edit]

Hypernyms[edit]

Derived terms[edit]

See also[edit]

चीन
(cīn)
पाकिस्तान
(‎pākistān)  
Compass rose simple plain.svg   
सिन्धु सागर
(sindhu sāgar)
हिन्द महासागर
(hind mahāsāgar)
बंगाल की खाड़ी
(baṅgāl kī khāṛī)

Konkani[edit]

Proper noun[edit]

भारत ‎(transliteration needed) ‎(Latin script Bharot, Kannada script ?)

  1. India

Marathi[edit]

Marathi Wikipedia has an article on:

Wikipedia mr

Etymology[edit]

From Sanskrit भारत ‎(bhā́rata).

Pronunciation[edit]

Proper noun[edit]

भारत ‎(Bhārat)

  1. India

Synonyms[edit]

Derived terms[edit]


Nepali[edit]

Proper noun[edit]

भारत ‎(bhārat)

  1. India

Sanskrit[edit]

Adjective[edit]

भारत ‎(bhā́rata)

  1. descended from भरत ‎(bharata) or the Bhāratas (applied to Agni either "sprung from the priests called Bharatas" or "bearer of the oblation")
  2. belonging or relating to the Bharatas
    1. (with युद्ध ‎(yuddha), संग्राम ‎(saṃgrāma), समर ‎(samara), समिति ‎(samiti)) the war or battle of the bharatas
    2. (with or scil. आख्यान ‎(ākhyāna) with इतिहास ‎(itihāsa) and कथा ‎(kathā)) the story of the Bharatas, the history or narrative of their war
    3. (with or scil. मण्डल ‎(maṇḍala) or वर्ष ‎(varṣa)) "king Bharatas's realm" i.e. India
  3. inhabiting भरतवर्ष ‎(bharata-varṣa) i.e. India; Indic

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of भारत
Nom. sg. भारतः ‎(bhārataḥ)
Gen. sg. भारतस्य ‎(bhāratasya)
Singular Dual Plural
Nominative भारतः ‎(bhārataḥ) भारतौ ‎(bhāratau) भारताः ‎(bhāratāḥ)
Vocative भारत ‎(bhārata) भारतौ ‎(bhāratau) भारताः ‎(bhāratāḥ)
Accusative भारतम् ‎(bhāratam) भारतौ ‎(bhāratau) भारतान् ‎(bhāratān)
Instrumental भारतेन ‎(bhāratena) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतैः ‎(bhārataiḥ)
Dative भारताय ‎(bhāratāya) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतेभ्यः ‎(bhāratebhyaḥ)
Ablative भारतात् ‎(bhāratāt) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतेभ्यः ‎(bhāratebhyaḥ)
Genitive भारतस्य ‎(bhāratasya) भारतयोः ‎(bhāratayoḥ) भारतानाम् ‎(bhāratānām)
Locative भारते ‎(bhārate) भारतयोः ‎(bhāratayoḥ) भारतेषु ‎(bhārateṣu)
Feminine ī-stem declension of भारत
Nom. sg. भारती ‎(bhāratī)
Gen. sg. भारत्याः ‎(bhāratyāḥ)
Singular Dual Plural
Nominative भारती ‎(bhāratī) भारत्यौ ‎(bhāratyau) भारत्यः ‎(bhāratyaḥ)
Vocative भारति ‎(bhārati) भारत्यौ ‎(bhāratyau) भारत्यः ‎(bhāratyaḥ)
Accusative भारतीम् ‎(bhāratīm) भारत्यौ ‎(bhāratyau) भारतीः ‎(bhāratīḥ)
Instrumental भारत्या ‎(bhāratyā) भारतीभ्याम् ‎(bhāratībhyām) भारतीभिः ‎(bhāratībhiḥ)
Dative भारत्यै ‎(bhāratyai) भारतीभ्याम् ‎(bhāratībhyām) भारतीभ्यः ‎(bhāratībhyaḥ)
Ablative भारत्याः ‎(bhāratyāḥ) भारतीभ्याम् ‎(bhāratībhyām) भारतीभ्यः ‎(bhāratībhyaḥ)
Genitive भारत्याः ‎(bhāratyāḥ) भारत्योः ‎(bhāratyoḥ) भारतीनाम् ‎(bhāratīnām)
Locative भारत्याम् ‎(bhāratyām) भारत्योः ‎(bhāratyoḥ) भारतीषु ‎(bhāratīṣu)
Neuter a-stem declension of भारत
Nom. sg. भारतम् ‎(bhāratam)
Gen. sg. भारतस्य ‎(bhāratasya)
Singular Dual Plural
Nominative भारतम् ‎(bhāratam) भारते ‎(bhārate) भारतानि ‎(bhāratāni)
Vocative भारत ‎(bhārata) भारते ‎(bhārate) भारतानि ‎(bhāratāni)
Accusative भारतम् ‎(bhāratam) भारते ‎(bhārate) भारतानि ‎(bhāratāni)
Instrumental भारतेन ‎(bhāratena) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतैः ‎(bhārataiḥ)
Dative भारता ‎(bhāratā) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतेभ्यः ‎(bhāratebhyaḥ)
Ablative भारतात् ‎(bhāratāt) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतेभ्यः ‎(bhāratebhyaḥ)
Genitive भारतस्य ‎(bhāratasya) भारतयोः ‎(bhāratayoḥ) भारतानाम् ‎(bhāratānām)
Locative भारते ‎(bhārate) भारतयोः ‎(bhāratayoḥ) भारतेषु ‎(bhārateṣu)

Noun[edit]

भारत ‎(bhā́ratam

  1. a descendant of Bharata (also in pl. for Bharatās)
  2. (with अश्वमेध ‎(aśva-medha)), name of the author of Rigveda V, 27
  3. (with देववात ‎(deva-vāta) and देवश्रवस् ‎(deva-śravas)), name of the authors of Rigveda III, 23
  4. fire
  5. an actor (compare भरत ‎(bharata))
  6. name of the sun shining on the south of मेरु ‎(meru)

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of भारत
Nom. sg. भारतः ‎(bhārataḥ)
Gen. sg. भारतस्य ‎(bhāratasya)
Singular Dual Plural
Nominative भारतः ‎(bhārataḥ) भारतौ ‎(bhāratau) भारताः ‎(bhāratāḥ)
Vocative भारत ‎(bhārata) भारतौ ‎(bhāratau) भारताः ‎(bhāratāḥ)
Accusative भारतम् ‎(bhāratam) भारतौ ‎(bhāratau) भारतान् ‎(bhāratān)
Instrumental भारतेन ‎(bhāratena) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतैः ‎(bhārataiḥ)
Dative भारताय ‎(bhāratāya) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतेभ्यः ‎(bhāratebhyaḥ)
Ablative भारतात् ‎(bhāratāt) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतेभ्यः ‎(bhāratebhyaḥ)
Genitive भारतस्य ‎(bhāratasya) भारतयोः ‎(bhāratayoḥ) भारतानाम् ‎(bhāratānām)
Locative भारते ‎(bhārate) भारतयोः ‎(bhāratayoḥ) भारतेषु ‎(bhārateṣu)

Noun[edit]

भारत ‎(bhā́ratan

  1. the land of Bharatas i.e. India (compare above)
  2. the story of the Bharatas and their wars (sometimes identified with the महाभारत ‎(mahā-bhārata), and sometimes distinguished from it)
  3. (with सरस् ‎(saras)) name of a lake

Declension[edit]

Neuter a-stem declension of भारत
Nom. sg. भारतम् ‎(bhāratam)
Gen. sg. भारतस्य ‎(bhāratasya)
Singular Dual Plural
Nominative भारतम् ‎(bhāratam) भारते ‎(bhārate) भारतानि ‎(bhāratāni)
Vocative भारत ‎(bhārata) भारते ‎(bhārate) भारतानि ‎(bhāratāni)
Accusative भारतम् ‎(bhāratam) भारते ‎(bhārate) भारतानि ‎(bhāratāni)
Instrumental भारतेन ‎(bhāratena) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतैः ‎(bhārataiḥ)
Dative भारता ‎(bhāratā) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतेभ्यः ‎(bhāratebhyaḥ)
Ablative भारतात् ‎(bhāratāt) भारताभ्याम् ‎(bhāratābhyām) भारतेभ्यः ‎(bhāratebhyaḥ)
Genitive भारतस्य ‎(bhāratasya) भारतयोः ‎(bhāratayoḥ) भारतानाम् ‎(bhāratānām)
Locative भारते ‎(bhārate) भारतयोः ‎(bhāratayoḥ) भारतेषु ‎(bhārateṣu)

References[edit]

  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0753