ตู

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: , ติ, ตู้, ตี, and ตี๋

Southern Thai[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Tai *tuːᴬ (door). Cognate with Lao ປະຕູ (pa tū), Shan တူ (tǔu), Zhuang dou, du.

Noun[edit]

ตู (transliteration needed)

  1. door

Thai[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Tai *tu. Cognate with Northern Thai ᨲᩪ (tǔu).

Pronunciation[edit]

Orthographic/Phonemicตู
t ū
RomanizationPaiboondtuu
Royal Institutetu
(standard) IPA(key)/tuː˧/

Pronoun[edit]

ตู (dtuu)

  1. (archaic) an exclusive plural first person pronoun:[1][2][3] we.

Derived terms[edit]

Derived terms

Noun[edit]

ตู (dtuu)

  1. Archaic form of ตัว (dtuua).

References[edit]

  1. ^ วงษ์เทศ, สุจิตต์, editor (1983) สุโขทัยไม่ใช่ราชธานีแห่งแรกของไทย (in Thai), Bangkok: มติชน, →ISBN, page 168: “ตู – เราทั้งหลาย ฉันทั้งหลาย ข้าพเจ้าทั้งหลาย (เป็นพหูพจน์).”
  2. ^ ราชบัณฑิตยสถาน (2013) พจนานุกรมศัพท์วรรณคดีไทย สมัยสุโขทัย ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมหาราช หลักที่ ๑ (in Thai), 3rd edition, Bangkok: ราชบัณฑิตยสถาน, →ISBN, page 43: “ตู ส. สรรพนามบุรุษที่ ๑ พหูพจน์ หมายถึง เราซึ่งเป็นฝ่ายผู้พูด ไม่รวมผู้ฟัง ในความว่า "ตูพี่น้องท้องเดียวห้าคน" (๑/๒).”
  3. ^ พงศ์ศรีเพียร, วินัย (2009), “เอกสารลำดับที่ ๑ จารึกพ่อขุนรามคำแหง”, in ๑๐๐ เอกสารสำคัญ: สรรพสาระประวัติศาสตร์ไทย ลำดับที่ ๑ (in Thai), Bangkok: ศักดิ์โสภาการพิมพ์, →ISBN, page 12: “ตู ในที่นี้หมายถึง พวกกูทั้งหลาย (เฉพาะพวกกูผู้พูด) คำว่า เรา แปลว่า พวกเราทั้งหมด (รวมทั้งผู้พูดผู้ฟัง).”