Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search




  1. first-person singular present indicative of opprimere




From ob- +‎ premō (press).



opprimō (present infinitive opprimere, perfect active oppressī, supine oppressum); third conjugation

  1. I press down upon; I suppress.
  2. I take by surprise.
  3. I capture
  4. (figurative) I crush, put down


   Conjugation of opprimō (third conjugation)
indicative singular plural
first second third first second third
active present opprimō opprimis opprimit opprimimus opprimitis opprimunt
imperfect opprimēbam opprimēbās opprimēbat opprimēbāmus opprimēbātis opprimēbant
future opprimam opprimēs opprimet opprimēmus opprimētis oppriment
perfect oppressī oppressistī oppressit oppressimus oppressistis oppressērunt, oppressēre
pluperfect oppresseram oppresserās oppresserat oppresserāmus oppresserātis oppresserant
future perfect oppresserō oppresseris oppresserit oppresserimus oppresseritis oppresserint
passive present opprimor opprimeris, opprimere opprimitur opprimimur opprimiminī opprimuntur
imperfect opprimēbar opprimēbāris, opprimēbāre opprimēbātur opprimēbāmur opprimēbāminī opprimēbantur
future opprimar opprimēris, opprimēre opprimētur opprimēmur opprimēminī opprimentur
perfect oppressus + present active indicative of sum
pluperfect oppressus + imperfect active indicative of sum
future perfect oppressus + future active indicative of sum
subjunctive singular plural
first second third first second third
active present opprimam opprimās opprimat opprimāmus opprimātis opprimant
imperfect opprimerem opprimerēs opprimeret opprimerēmus opprimerētis opprimerent
perfect oppresserim oppresserīs oppresserit oppresserīmus oppresserītis oppresserint
pluperfect oppressissem oppressissēs oppressisset oppressissēmus oppressissētis oppressissent
passive present opprimar opprimāris, opprimāre opprimātur opprimāmur opprimāminī opprimantur
imperfect opprimerer opprimerēris, opprimerēre opprimerētur opprimerēmur opprimerēminī opprimerentur
perfect oppressus + present active subjunctive of sum
pluperfect oppressus + imperfect active subjunctive of sum
imperative singular plural
first second third first second third
active present opprime opprimite
future opprimitō opprimitō opprimitōte opprimuntō
passive present opprimere opprimiminī
future opprimitor opprimitor opprimuntor
non-finite forms active passive
present perfect future present perfect future
infinitives opprimere oppressisse oppressūrum esse opprimī oppressum esse oppressum īrī
participles opprimēns oppressūrus oppressus opprimendus, opprimundus
verbal nouns gerund supine
genitive dative accusative ablative accusative ablative
opprimendī opprimendō opprimendum opprimendō oppressum oppressū



  • opprimo in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • opprimo in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • opprimo in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
  • Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
    • to surprise and defeat the enemy: opprimere hostes (imprudentes, incautos, inopinantes)
    • (ambiguous) to be overcome by sleep: somno captum, oppressum esse
    • (ambiguous) to have pressing debts: aere alieno oppressum esse




  1. first-person singular (eu) present indicative of opprimir