Jump to content

وقف

From Wiktionary, the free dictionary
See also: وفق and و ق ف

Arabic

[edit]

Etymology 1

[edit]

Etymology 1.1

[edit]
    Pronunciation
    [edit]
    • IPA(key): /wa.qa.fa/
    • Audio:(file)
    Verb
    [edit]

    وَقَفَ • (waqafa) I (non-past يَقِفُ (yaqifu), verbal noun وُقُوف (wuqūf))

    1. (intransitive) to come to a stop, to come to a standstill
    2. (intransitive) to stop
    3. (intransitive) to pause, to hesitate
    4. (intransitive) to stand
    5. (intransitive) to inquire, seek information, inform oneself [with على ‘about’]
    6. to acquaint oneself [with على ‘with’]
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of وَقَفَ (I, assimilated, a ~ i, full passive (?), verbal noun وُقُوف)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    وُقُوف
    wuqūf
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    وَاقِف
    wāqif
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مَوْقُوف
    mawqūf
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m وَقَفْتُ
    waqaftu
    وَقَفْتَ
    waqafta
    وَقَفَ
    waqafa
    وَقَفْتُمَا
    waqaftumā
    وَقَفَا
    waqafā
    وَقَفْنَا
    waqafnā
    وَقَفْتُمْ
    waqaftum
    وَقَفُوا
    waqafū
    f وَقَفْتِ
    waqafti
    وَقَفَتْ
    waqafat
    وَقَفَتَا
    waqafatā
    وَقَفْتُنَّ
    waqaftunna
    وَقَفْنَ
    waqafna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أَقِفُ
    ʔaqifu
    تَقِفُ
    taqifu
    يَقِفُ
    yaqifu
    تَقِفَانِ
    taqifāni
    يَقِفَانِ
    yaqifāni
    نَقِفُ
    naqifu
    تَقِفُونَ
    taqifūna
    يَقِفُونَ
    yaqifūna
    f تَقِفِينَ
    taqifīna
    تَقِفُ
    taqifu
    تَقِفَانِ
    taqifāni
    تَقِفْنَ
    taqifna
    يَقِفْنَ
    yaqifna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أَقِفَ
    ʔaqifa
    تَقِفَ
    taqifa
    يَقِفَ
    yaqifa
    تَقِفَا
    taqifā
    يَقِفَا
    yaqifā
    نَقِفَ
    naqifa
    تَقِفُوا
    taqifū
    يَقِفُوا
    yaqifū
    f تَقِفِي
    taqifī
    تَقِفَ
    taqifa
    تَقِفَا
    taqifā
    تَقِفْنَ
    taqifna
    يَقِفْنَ
    yaqifna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أَقِفْ
    ʔaqif
    تَقِفْ
    taqif
    يَقِفْ
    yaqif
    تَقِفَا
    taqifā
    يَقِفَا
    yaqifā
    نَقِفْ
    naqif
    تَقِفُوا
    taqifū
    يَقِفُوا
    yaqifū
    f تَقِفِي
    taqifī
    تَقِفْ
    taqif
    تَقِفَا
    taqifā
    تَقِفْنَ
    taqifna
    يَقِفْنَ
    yaqifna
    imperative
    الْأَمْر
    m قِفْ
    qif
    قِفَا
    qifā
    قِفُوا
    qifū
    f قِفِي
    qifī
    قِفْنَ
    qifna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m وُقِفْتُ
    wuqiftu
    وُقِفْتَ
    wuqifta
    وُقِفَ
    wuqifa
    وُقِفْتُمَا
    wuqiftumā
    وُقِفَا
    wuqifā
    وُقِفْنَا
    wuqifnā
    وُقِفْتُمْ
    wuqiftum
    وُقِفُوا
    wuqifū
    f وُقِفْتِ
    wuqifti
    وُقِفَتْ
    wuqifat
    وُقِفَتَا
    wuqifatā
    وُقِفْتُنَّ
    wuqiftunna
    وُقِفْنَ
    wuqifna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُوقَفُ
    ʔūqafu
    تُوقَفُ
    tūqafu
    يُوقَفُ
    yūqafu
    تُوقَفَانِ
    tūqafāni
    يُوقَفَانِ
    yūqafāni
    نُوقَفُ
    nūqafu
    تُوقَفُونَ
    tūqafūna
    يُوقَفُونَ
    yūqafūna
    f تُوقَفِينَ
    tūqafīna
    تُوقَفُ
    tūqafu
    تُوقَفَانِ
    tūqafāni
    تُوقَفْنَ
    tūqafna
    يُوقَفْنَ
    yūqafna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُوقَفَ
    ʔūqafa
    تُوقَفَ
    tūqafa
    يُوقَفَ
    yūqafa
    تُوقَفَا
    tūqafā
    يُوقَفَا
    yūqafā
    نُوقَفَ
    nūqafa
    تُوقَفُوا
    tūqafū
    يُوقَفُوا
    yūqafū
    f تُوقَفِي
    tūqafī
    تُوقَفَ
    tūqafa
    تُوقَفَا
    tūqafā
    تُوقَفْنَ
    tūqafna
    يُوقَفْنَ
    yūqafna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُوقَفْ
    ʔūqaf
    تُوقَفْ
    tūqaf
    يُوقَفْ
    yūqaf
    تُوقَفَا
    tūqafā
    يُوقَفَا
    yūqafā
    نُوقَفْ
    nūqaf
    تُوقَفُوا
    tūqafū
    يُوقَفُوا
    yūqafū
    f تُوقَفِي
    tūqafī
    تُوقَفْ
    tūqaf
    تُوقَفَا
    tūqafā
    تُوقَفْنَ
    tūqafna
    يُوقَفْنَ
    yūqafna

    Etymology 1.2

    [edit]
    Verb
    [edit]

    وَقَفَ • (waqafa) I (non-past يَقِفُ (yaqifu), verbal noun وَقْف (waqf))

    1. (transitive) to stop (something), to bring to a stop
      • 609–632 CE, Qur'an, 6:30:
        وَلَوْ تَرَىٰ إِذْ وُقِفُوا عَلَىٰ رَبِّهِمْ
        walaw tarā ʔiḏ wuqifū ʕalā rabbihim
        (please add an English translation of this quotation)
    2. (transitive) to make stand, to set up
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of وَقَفَ (I, assimilated, a ~ i, full passive (?), verbal noun وَقْف)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    وَقْف
    waqf
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    وَاقِف
    wāqif
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مَوْقُوف
    mawqūf
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m وَقَفْتُ
    waqaftu
    وَقَفْتَ
    waqafta
    وَقَفَ
    waqafa
    وَقَفْتُمَا
    waqaftumā
    وَقَفَا
    waqafā
    وَقَفْنَا
    waqafnā
    وَقَفْتُمْ
    waqaftum
    وَقَفُوا
    waqafū
    f وَقَفْتِ
    waqafti
    وَقَفَتْ
    waqafat
    وَقَفَتَا
    waqafatā
    وَقَفْتُنَّ
    waqaftunna
    وَقَفْنَ
    waqafna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أَقِفُ
    ʔaqifu
    تَقِفُ
    taqifu
    يَقِفُ
    yaqifu
    تَقِفَانِ
    taqifāni
    يَقِفَانِ
    yaqifāni
    نَقِفُ
    naqifu
    تَقِفُونَ
    taqifūna
    يَقِفُونَ
    yaqifūna
    f تَقِفِينَ
    taqifīna
    تَقِفُ
    taqifu
    تَقِفَانِ
    taqifāni
    تَقِفْنَ
    taqifna
    يَقِفْنَ
    yaqifna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أَقِفَ
    ʔaqifa
    تَقِفَ
    taqifa
    يَقِفَ
    yaqifa
    تَقِفَا
    taqifā
    يَقِفَا
    yaqifā
    نَقِفَ
    naqifa
    تَقِفُوا
    taqifū
    يَقِفُوا
    yaqifū
    f تَقِفِي
    taqifī
    تَقِفَ
    taqifa
    تَقِفَا
    taqifā
    تَقِفْنَ
    taqifna
    يَقِفْنَ
    yaqifna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أَقِفْ
    ʔaqif
    تَقِفْ
    taqif
    يَقِفْ
    yaqif
    تَقِفَا
    taqifā
    يَقِفَا
    yaqifā
    نَقِفْ
    naqif
    تَقِفُوا
    taqifū
    يَقِفُوا
    yaqifū
    f تَقِفِي
    taqifī
    تَقِفْ
    taqif
    تَقِفَا
    taqifā
    تَقِفْنَ
    taqifna
    يَقِفْنَ
    yaqifna
    imperative
    الْأَمْر
    m قِفْ
    qif
    قِفَا
    qifā
    قِفُوا
    qifū
    f قِفِي
    qifī
    قِفْنَ
    qifna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m وُقِفْتُ
    wuqiftu
    وُقِفْتَ
    wuqifta
    وُقِفَ
    wuqifa
    وُقِفْتُمَا
    wuqiftumā
    وُقِفَا
    wuqifā
    وُقِفْنَا
    wuqifnā
    وُقِفْتُمْ
    wuqiftum
    وُقِفُوا
    wuqifū
    f وُقِفْتِ
    wuqifti
    وُقِفَتْ
    wuqifat
    وُقِفَتَا
    wuqifatā
    وُقِفْتُنَّ
    wuqiftunna
    وُقِفْنَ
    wuqifna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُوقَفُ
    ʔūqafu
    تُوقَفُ
    tūqafu
    يُوقَفُ
    yūqafu
    تُوقَفَانِ
    tūqafāni
    يُوقَفَانِ
    yūqafāni
    نُوقَفُ
    nūqafu
    تُوقَفُونَ
    tūqafūna
    يُوقَفُونَ
    yūqafūna
    f تُوقَفِينَ
    tūqafīna
    تُوقَفُ
    tūqafu
    تُوقَفَانِ
    tūqafāni
    تُوقَفْنَ
    tūqafna
    يُوقَفْنَ
    yūqafna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُوقَفَ
    ʔūqafa
    تُوقَفَ
    tūqafa
    يُوقَفَ
    yūqafa
    تُوقَفَا
    tūqafā
    يُوقَفَا
    yūqafā
    نُوقَفَ
    nūqafa
    تُوقَفُوا
    tūqafū
    يُوقَفُوا
    yūqafū
    f تُوقَفِي
    tūqafī
    تُوقَفَ
    tūqafa
    تُوقَفَا
    tūqafā
    تُوقَفْنَ
    tūqafna
    يُوقَفْنَ
    yūqafna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُوقَفْ
    ʔūqaf
    تُوقَفْ
    tūqaf
    يُوقَفْ
    yūqaf
    تُوقَفَا
    tūqafā
    يُوقَفَا
    yūqafā
    نُوقَفْ
    nūqaf
    تُوقَفُوا
    tūqafū
    يُوقَفُوا
    yūqafū
    f تُوقَفِي
    tūqafī
    تُوقَفْ
    tūqaf
    تُوقَفَا
    tūqafā
    تُوقَفْنَ
    tūqafna
    يُوقَفْنَ
    yūqafna

    Etymology 1.3

    [edit]
    Pronunciation
    [edit]
    Verb
    [edit]

    وَقَّفَ • (waqqafa) II (non-past يُوَقِّفُ (yuwaqqifu), verbal noun تَوْقِيف (tawqīf))

    1. to bring to a stop, to bring to a standstill
    2. to arrest, to halt, to stop
    3. to obstruct, to hamper
    4. to park (a car)
    5. to erect, to raise
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of وَقَّفَ (II, sound, full passive, verbal noun تَوْقِيف)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    تَوْقِيف
    tawqīf
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    مُوَقِّف
    muwaqqif
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مُوَقَّف
    muwaqqaf
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m وَقَّفْتُ
    waqqaftu
    وَقَّفْتَ
    waqqafta
    وَقَّفَ
    waqqafa
    وَقَّفْتُمَا
    waqqaftumā
    وَقَّفَا
    waqqafā
    وَقَّفْنَا
    waqqafnā
    وَقَّفْتُمْ
    waqqaftum
    وَقَّفُوا
    waqqafū
    f وَقَّفْتِ
    waqqafti
    وَقَّفَتْ
    waqqafat
    وَقَّفَتَا
    waqqafatā
    وَقَّفْتُنَّ
    waqqaftunna
    وَقَّفْنَ
    waqqafna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُوَقِّفُ
    ʔuwaqqifu
    تُوَقِّفُ
    tuwaqqifu
    يُوَقِّفُ
    yuwaqqifu
    تُوَقِّفَانِ
    tuwaqqifāni
    يُوَقِّفَانِ
    yuwaqqifāni
    نُوَقِّفُ
    nuwaqqifu
    تُوَقِّفُونَ
    tuwaqqifūna
    يُوَقِّفُونَ
    yuwaqqifūna
    f تُوَقِّفِينَ
    tuwaqqifīna
    تُوَقِّفُ
    tuwaqqifu
    تُوَقِّفَانِ
    tuwaqqifāni
    تُوَقِّفْنَ
    tuwaqqifna
    يُوَقِّفْنَ
    yuwaqqifna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُوَقِّفَ
    ʔuwaqqifa
    تُوَقِّفَ
    tuwaqqifa
    يُوَقِّفَ
    yuwaqqifa
    تُوَقِّفَا
    tuwaqqifā
    يُوَقِّفَا
    yuwaqqifā
    نُوَقِّفَ
    nuwaqqifa
    تُوَقِّفُوا
    tuwaqqifū
    يُوَقِّفُوا
    yuwaqqifū
    f تُوَقِّفِي
    tuwaqqifī
    تُوَقِّفَ
    tuwaqqifa
    تُوَقِّفَا
    tuwaqqifā
    تُوَقِّفْنَ
    tuwaqqifna
    يُوَقِّفْنَ
    yuwaqqifna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُوَقِّفْ
    ʔuwaqqif
    تُوَقِّفْ
    tuwaqqif
    يُوَقِّفْ
    yuwaqqif
    تُوَقِّفَا
    tuwaqqifā
    يُوَقِّفَا
    yuwaqqifā
    نُوَقِّفْ
    nuwaqqif
    تُوَقِّفُوا
    tuwaqqifū
    يُوَقِّفُوا
    yuwaqqifū
    f تُوَقِّفِي
    tuwaqqifī
    تُوَقِّفْ
    tuwaqqif
    تُوَقِّفَا
    tuwaqqifā
    تُوَقِّفْنَ
    tuwaqqifna
    يُوَقِّفْنَ
    yuwaqqifna
    imperative
    الْأَمْر
    m وَقِّفْ
    waqqif
    وَقِّفَا
    waqqifā
    وَقِّفُوا
    waqqifū
    f وَقِّفِي
    waqqifī
    وَقِّفْنَ
    waqqifna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m وُقِّفْتُ
    wuqqiftu
    وُقِّفْتَ
    wuqqifta
    وُقِّفَ
    wuqqifa
    وُقِّفْتُمَا
    wuqqiftumā
    وُقِّفَا
    wuqqifā
    وُقِّفْنَا
    wuqqifnā
    وُقِّفْتُمْ
    wuqqiftum
    وُقِّفُوا
    wuqqifū
    f وُقِّفْتِ
    wuqqifti
    وُقِّفَتْ
    wuqqifat
    وُقِّفَتَا
    wuqqifatā
    وُقِّفْتُنَّ
    wuqqiftunna
    وُقِّفْنَ
    wuqqifna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُوَقَّفُ
    ʔuwaqqafu
    تُوَقَّفُ
    tuwaqqafu
    يُوَقَّفُ
    yuwaqqafu
    تُوَقَّفَانِ
    tuwaqqafāni
    يُوَقَّفَانِ
    yuwaqqafāni
    نُوَقَّفُ
    nuwaqqafu
    تُوَقَّفُونَ
    tuwaqqafūna
    يُوَقَّفُونَ
    yuwaqqafūna
    f تُوَقَّفِينَ
    tuwaqqafīna
    تُوَقَّفُ
    tuwaqqafu
    تُوَقَّفَانِ
    tuwaqqafāni
    تُوَقَّفْنَ
    tuwaqqafna
    يُوَقَّفْنَ
    yuwaqqafna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُوَقَّفَ
    ʔuwaqqafa
    تُوَقَّفَ
    tuwaqqafa
    يُوَقَّفَ
    yuwaqqafa
    تُوَقَّفَا
    tuwaqqafā
    يُوَقَّفَا
    yuwaqqafā
    نُوَقَّفَ
    nuwaqqafa
    تُوَقَّفُوا
    tuwaqqafū
    يُوَقَّفُوا
    yuwaqqafū
    f تُوَقَّفِي
    tuwaqqafī
    تُوَقَّفَ
    tuwaqqafa
    تُوَقَّفَا
    tuwaqqafā
    تُوَقَّفْنَ
    tuwaqqafna
    يُوَقَّفْنَ
    yuwaqqafna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُوَقَّفْ
    ʔuwaqqaf
    تُوَقَّفْ
    tuwaqqaf
    يُوَقَّفْ
    yuwaqqaf
    تُوَقَّفَا
    tuwaqqafā
    يُوَقَّفَا
    yuwaqqafā
    نُوَقَّفْ
    nuwaqqaf
    تُوَقَّفُوا
    tuwaqqafū
    يُوَقَّفُوا
    yuwaqqafū
    f تُوَقَّفِي
    tuwaqqafī
    تُوَقَّفْ
    tuwaqqaf
    تُوَقَّفَا
    tuwaqqafā
    تُوَقَّفْنَ
    tuwaqqafna
    يُوَقَّفْنَ
    yuwaqqafna

    Etymology 1.4

    [edit]
    Pronunciation
    [edit]
    Noun
    [edit]

    وَقْف • (waqf) m (plural أَوْقَاف (ʔawqāf))

    1. verbal noun of وَقَفَ (waqafa) (form I)
    2. stopping, halting
    3. discontinuation, suspension
    4. stay, standstill
    5. pausing, resting
    6. blocking
    7. impediment, obstacle
    8. discharge, dismissal, removal
    9. (Islam) a waqf, religious endowment, endowment fund
    10. inalienable property
    11. (linguistics) pausa
    Declension
    [edit]
    Declension of noun وَقْف (waqf)
    singular basic singular triptote
    indefinite definite construct
    informal وَقْف
    waqf
    الْوَقْف
    al-waqf
    وَقْف
    waqf
    nominative وَقْفٌ
    waqfun
    الْوَقْفُ
    al-waqfu
    وَقْفُ
    waqfu
    accusative وَقْفًا
    waqfan
    الْوَقْفَ
    al-waqfa
    وَقْفَ
    waqfa
    genitive وَقْفٍ
    waqfin
    الْوَقْفِ
    al-waqfi
    وَقْفِ
    waqfi
    dual indefinite definite construct
    informal وَقْفَيْن
    waqfayn
    الْوَقْفَيْن
    al-waqfayn
    وَقْفَيْ
    waqfay
    nominative وَقْفَانِ
    waqfāni
    الْوَقْفَانِ
    al-waqfāni
    وَقْفَا
    waqfā
    accusative وَقْفَيْنِ
    waqfayni
    الْوَقْفَيْنِ
    al-waqfayni
    وَقْفَيْ
    waqfay
    genitive وَقْفَيْنِ
    waqfayni
    الْوَقْفَيْنِ
    al-waqfayni
    وَقْفَيْ
    waqfay
    plural basic broken plural triptote
    indefinite definite construct
    informal أَوْقَاف
    ʔawqāf
    الْأَوْقَاف
    al-ʔawqāf
    أَوْقَاف
    ʔawqāf
    nominative أَوْقَافٌ
    ʔawqāfun
    الْأَوْقَافُ
    al-ʔawqāfu
    أَوْقَافُ
    ʔawqāfu
    accusative أَوْقَافًا
    ʔawqāfan
    الْأَوْقَافَ
    al-ʔawqāfa
    أَوْقَافَ
    ʔawqāfa
    genitive أَوْقَافٍ
    ʔawqāfin
    الْأَوْقَافِ
    al-ʔawqāfi
    أَوْقَافِ
    ʔawqāfi
    Derived terms
    [edit]
    Descendants
    [edit]

    (via plural form أَوْقَاف (ʔawqāf))

    Etymology 2

    [edit]

    Borrowed from Ge'ez ወቅፍ (wäḳf, “bracelet, armlet”), also ውቅፍ (wəḳf), of obscure African origin.

    Pronunciation

    [edit]

    Noun

    [edit]

    وَقْف • (waqf) m (plural وُقُوف (wuqūf)) (obsolete)

    1. bracelet, armlet
    2. metal or horn edge of a shield
    Declension
    [edit]
    Declension of noun وَقْف (waqf)
    singular basic singular triptote
    indefinite definite construct
    informal وَقْف
    waqf
    الْوَقْف
    al-waqf
    وَقْف
    waqf
    nominative وَقْفٌ
    waqfun
    الْوَقْفُ
    al-waqfu
    وَقْفُ
    waqfu
    accusative وَقْفًا
    waqfan
    الْوَقْفَ
    al-waqfa
    وَقْفَ
    waqfa
    genitive وَقْفٍ
    waqfin
    الْوَقْفِ
    al-waqfi
    وَقْفِ
    waqfi
    dual indefinite definite construct
    informal وَقْفَيْن
    waqfayn
    الْوَقْفَيْن
    al-waqfayn
    وَقْفَيْ
    waqfay
    nominative وَقْفَانِ
    waqfāni
    الْوَقْفَانِ
    al-waqfāni
    وَقْفَا
    waqfā
    accusative وَقْفَيْنِ
    waqfayni
    الْوَقْفَيْنِ
    al-waqfayni
    وَقْفَيْ
    waqfay
    genitive وَقْفَيْنِ
    waqfayni
    الْوَقْفَيْنِ
    al-waqfayni
    وَقْفَيْ
    waqfay
    plural basic broken plural triptote
    indefinite definite construct
    informal وُقُوف
    wuqūf
    الْوُقُوف
    al-wuqūf
    وُقُوف
    wuqūf
    nominative وُقُوفٌ
    wuqūfun
    الْوُقُوفُ
    al-wuqūfu
    وُقُوفُ
    wuqūfu
    accusative وُقُوفًا
    wuqūfan
    الْوُقُوفَ
    al-wuqūfa
    وُقُوفَ
    wuqūfa
    genitive وُقُوفٍ
    wuqūfin
    الْوُقُوفِ
    al-wuqūfi
    وُقُوفِ
    wuqūfi

    References

    [edit]

    Hijazi Arabic

    [edit]

    Etymology 1

    [edit]

      Inherited from Arabic وَقَفَ (waqafa).

      Pronunciation

      [edit]
      • IPA(key): /wa.ɡaf/, /wi.ɡif/

      Verb

      [edit]

      وَقَف or وِقِف • (wagaf or wigif) I (non-past يِوْقَف (yiwgaf))

      1. to come to a stop, to come to a standstill
      2. to stop
      3. to stand
        Synonym: قام (gām)
      Conjugation 1
      [edit]
      Conjugation of وقف
      singular plural
      1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
      past m وقفت (wagaft) وقفت (wagaft) وقف (wagaf) وقفنا (wagafna) وقفتوا (wagaftu) وقفوا (wagafu)
      f وقفتي (wagafti) وقفت (wagafat)
      non-past m أوقف (ʔawgaf) توقف (tiwgaf) يوقف (yiwgaf) نوقف (niwgaf) توقفوا (tiwgafu) يوقفوا (yiwgafu)
      f توقفي (tiwgafi) توقف (tiwgaf)
      imperative m اوقف (awgaf) اوقفوا (awgafu)
      f اوقفي (awgafi)
      Conjugation 2
      [edit]
      Conjugation of وقف
      singular plural
      1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
      past m وقفت (wigift) وقفت (wigift) وقف (wigif) وقفنا (wigifna) وقفتوا (wigiftu) وقفوا (wigfu)
      f وقفتي (wigifti) وقفت (wigfat)
      non-past m أوقف (ʔawgaf) توقف (tiwgaf) يوقف (yiwgaf) نوقف (niwgaf) توقفوا (tiwgafu) يوقفوا (yiwgafu)
      f توقفي (tiwgafi) توقف (tiwgaf)
      imperative m اوقف (awgaf) اوقفوا (awgafu)
      f اوقفي (awgafi)

      Etymology 2

      [edit]

        Inherited from Arabic وَقَّفَ (waqqafa).

        Pronunciation

        [edit]

        Verb

        [edit]

        وقف • (waggaf) II (non-past يِوَقِّف (yiwaggif))

        1. to bring to a stop, to bring to a standstill
        2. to arrest, to halt, to stop
        3. to obstruct, to hamper
        4. to park (a car)
        5. to stand up
          Synonym: قام (gām)
        Conjugation 2
        [edit]
        Conjugation of وقف
        singular plural
        1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
        past m وقفت (waggaft) وقفت (waggaft) وقف (waggaf) وقفنا (waggafna) وقفتوا (waggaftu) وقفوا (waggafu)
        f وقفتي (waggafti) وقفت (waggafat)
        non-past m أوقف (ʔawaggif) توقف (tiwaggif) يوقف (yiwaggif) نوقف (niwaggif) توقفوا (tiwaggifu) يوقفوا (yiwaggifu)
        f توقفي (tiwaggifi) توقف (tiwaggif)
        imperative m وقف (waggif) وقفوا (waggifu)
        f وقفي (waggifi)

        Etymology 3

        [edit]

          Inherited from Arabic وَقْف (waqf).

          Pronunciation

          [edit]

          Noun

          [edit]

          وقف • (wagf) m (plural أوقاف (ʔawgāf))

          1. a waqf, religious endowment, endowment fund
          2. inalienable property

          Ottoman Turkish

          [edit]

          Alternative forms

          [edit]

          Etymology

          [edit]

            Borrowed from Arabic وَقْف (waqf).

            Noun

            [edit]

            وقف • (vakf or vakıf) (definite accusative وقفی (vakfı), plural اوقاف (evkaf))

            1. pause, break, halt
            2. foundation
            3. (Islam) waqf, the donation of buildings, plots of land or other assets for pious causes

            Derived terms

            [edit]
            [edit]

            Descendants

            [edit]

            Further reading

            [edit]

            South Levantine Arabic

            [edit]

            Etymology 1

            [edit]

              Inherited from Arabic وَقَفَ (waqafa).

              Pronunciation

              [edit]

              Verb

              [edit]

              وقف • (wiʔif) I (present بوقف (būʔaf), active participle واقف (wāʔef))

              1. to stand, to be standing
              2. (intransitive) to stop
              Conjugation
              [edit]
              Conjugation of وقف
              singular plural
              1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
              past m وقفت (wʔift) وقفت (wʔift) وقف (wiʔif) وقفنا (wʔifna) وقفتو (wʔiftu) وقفو (wiʔfu)
              f وقفتي (wʔifti) وقفت (wiʔfat)
              present m بوقف (bawʔaf) بتوقف (btūʔaf) بيوقف (būʔaf) منوقف (mnūʔaf) بتوقفو (btūʔafu) بيوقفو (būʔafu)
              f بتوقفي (btūʔafi) بتوقف (btūʔaf)
              subjunctive m اوقف (awʔaf) توقف (tūʔaf) يوقف (yūʔaf) نوقف (nūʔaf) توقفو (tūʔafu) يوقفو (yūʔafu)
              f توقفي (tūʔafi) توقف (tūʔaf)
              imperative m اوقف (ūʔaf) اوقفو (ūʔafu)
              f اوقفي (ūʔafi)

              Etymology 2

              [edit]

                Inherited from Arabic وَقَّفَ (waqqafa).

                Pronunciation

                [edit]
                • IPA(key): (Urban) /waʔ.ʔaf/, [ˈwɑʔ.ʔɑf]
                • IPA(key): (Bedouin) /waɡ.ɡaf/, [ˈwɑɡ.ɡɑf]
                • Audio (al-Lidd):(file)

                Verb

                [edit]

                وقّف • (waʔʔaf) II (present بوقّف (biwaʔʔef))

                1. to stand, to be standing
                  Synonym: صفّ (ṣaff)
                  وقّفت كتير استنّاك بالشارع.
                  waʔʔaft ktīr astannāk biš-šāreʕ.
                  I stood for a long time waiting for you in the street.
                  حكومة ايرلندا بتوقّف ضدّ نظام الاحتلال الإسرائيلي.
                  ḥukūmet irlanda bitwaʔʔef ḍidd niẓām il-ʔiḥtilāl il-ʔisraʔīli.
                  The Irish government stands in opposition to the Israeli occupation regime.
                  هيّني وقّفت عالدور.
                  hayyni waʔʔaft ʕad-dōr.
                  I just got in line.
                  (literally, “I just stood at the turn.”)
                2. to stand up, to get up
                  Synonym: قام (ʔām)
                  اللي بدّه ييجي معي لازم يوقّف هلا.
                  illi biddo yīji maʕi lāzem ywaʔʔef halla.
                  Whoever wants to come with me should get up now.
                3. to stand up for [with مع (maʕ) ‘for someone’]
                  Synonym: وقّف في صفّ (waʔʔaf fi ṣaff)
                  كان مفروض توقّف معي.
                  kān mafrūḍ twaʔʔef maʕi.
                  You were supposed to stand up for me.
                4. to stand up to [with ل (la-) ‘to someone’]
                  Synonym: وقّف بوجه (waʔʔaf bi-wijh)
                  إذا كانو يتنمّروك، ليش ما وقّفتلهم؟
                  iza kānu yitnammarūk, lēš mā waʔʔaft-ilhom?
                  If they were bullying you, why didn't you stand up to them?
                5. (intransitive) to stop, to pause
                  ساعتي وقّفت. ― sāʕti waʔʔafat. ― My watch has stopped.
                  كان يحكي عادي، بس لمّا فاتت عالغرفة وقّف بسرعة.
                  kān yiḥki ʕādi, bas lamma fātat ʕal-ḡurfe waʔʔaf bsurʕa.
                  He was speaking normally, but when she came into the room he quickly stopped.
                6. (transitive) to stop, to put an end to
                  الشرطي وقّفني عشان ما كنت حاطط حزام الأمان.
                  iš-šurṭi waʔʔafni ʕašān mā kunt ḥāṭeṭ ḥizām il-ʔamān.
                  The policeman stopped me because I hadn't put my seatbelt on.
                  المدير وقّف التدخين بالمكتب.
                  il-mudīr waʔʔaf it-tadḵīn bil-maktab.
                  The manager put an end to smoking in the office.
                7. (by extension) to lay off (from work)
                  Synonyms: عزل (ʕazal), صرف (ṣaraf), فصل (faṣal)
                  الشركة رح توقّف ميّة عامل عن الشغل في مصنعها الرئيسي.
                  iš-širke raḥ twaʔʔef miyyet ʕāmel ʕan iš-šuḡl fi maṣnaʕha ir-raʔīsi.
                  The company will lay off one hundred workers at its main factory.
                8. (by extension) to arrest, to detain, to hold
                  Synonyms: عوّق (ʕawwaʔ), اعتقل (iʕtaʔal)
                  وقّفوه لتحقيق. ― waʔʔafūh la-taḥʔīʔ. ― They held him for interrogation.
                9. (by extension) to park (a vehicle)
                  Synonym: ركن (rakan)
                  وقّف السيّارة قدّام العمارة.
                  waʔʔaf is-sayyāra ʔuddām il-ʕamāra.
                  He parked the car in front of the building.
                Conjugation
                [edit]
                Conjugation of وقف
                singular plural
                1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
                past m وقّفت (waʔʔaft) وقّفت (waʔʔaft) وقّف (waʔʔaf) وقّفنا (waʔʔafna) وقّفتو (waʔʔaftu) وقّفو (waʔʔafu)
                f وقّفتي (waʔʔafti) وقّفت (waʔʔafat)
                present m بوقّف (bawaʔʔif) بتوقّف (bitwaʔʔif) بوقّف (biwaʔʔif) منوقّف (minwaʔʔif) بتوقّفو (bitwaʔʔfu) بوقّفو (biwaʔʔfu)
                f بتوقّفي (bitwaʔʔfi) بتوقّف (bitwaʔʔif)
                subjunctive m اوقّف (awaʔʔif) توقّف (twaʔʔif) يوقّف (ywaʔʔif) نوقّف (nwaʔʔif) توقّفو (twaʔʔfu) يوقّفو (ywaʔʔfu)
                f توقّفي (twaʔʔfi) توقّف (twaʔʔif)
                imperative m وقّف (waʔʔif) وقّفو (waʔʔfu)
                f وقّفي (waʔʔfi)
                Derived terms
                [edit]

                Urdu

                [edit]

                Etymology

                [edit]

                  Borrowed from Classical Persian وقف (waqf), from Arabic وَقْف (waqf).

                  Pronunciation

                  [edit]

                  Adjective

                  [edit]

                  وَقْف • (vaqf) (indeclinable, Hindi spelling वक़्फ़)

                  1. devoted

                  Noun

                  [edit]

                  وَقْف • (vaqf) m (Hindi spelling वक़्फ़)

                  1. devotion; devotee
                  2. charity, charitable endowment
                  3. (literally) pause, stay, rest
                  4. stop, stay
                  5. legacy, trust
                  6. (typography) punctuation mark
                  7. (linguistics) pausa
                  8. pausa (Qur'an)

                  Declension

                  [edit]
                  Declension of وقف
                  singular plural
                  direct وقف (vaqf) وقف (vaqf)
                  oblique وقف (vaqf) وقفوں (vaqfõ)
                  vocative وقف (vaqf) وقفو (vaqfo)

                  References

                  [edit]
                  • “وقف”, in اُردُو لُغَت (urdū luġat) (in Urdu), Ministry of Education: Government of Pakistan, 2017.
                  • “وقف”, in ریخْتَہ لُغَت (rexta luġat) - Rekhta Dictionary [Urdu dictionary with meanings in Hindi & English], Noida, India: Rekhta Foundation, 2026.